ஒன்பது பெண்கள் ... ஒரு யானை.

இது, ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமைவாய்ந்த ஒரு சிற்பம் சொல்லும் அதிசயமிக்க வாழ்க்கை ரகசியம்!

ஒரு கோவிலுக்குள் நுழையும் ஒவ்வொருவரும் கடவுளைத் தரிசிக்கிறார்கள். ஆனால், சிலர் மட்டும் அங்கிருக்கும் கற்களுக்குள் மறைந்து கிடக்கும் வாழ்க்கைப் பாடங்களையும் தரிசிக்கிறார்கள்.

ஒரு சிற்பம் என்பது வெறும் கல்லில் செதுக்கப்பட்ட கலைப்படைப்பு மட்டுமல்ல.. அது, ஒரு தலைமுறையிலிருந்து இன்னொரு தலைமுறைக்கும் கடத்தப்படுகின்ற அமைதியான ஆசிரியர்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு அமைதியான ஆசிரியர் தான் –

'நவநாரி குஞ்சரம்'.

திருவண்ணாமலை மாவட்டத்திலுள்ள தேவிபுரம், மாலை நேரம்.

சூரியன் மேற்கில் சாய்ந்து கொண்டிருந்தான்.

ஆலயக் கோபுரத்தின் மீது விழுந்த தங்க நிற ஒளிக்கதிர்கள் அந்தப் பழமையான கோயிலுக்கு ஒரு தெய்வீக அழகைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தன.

அந்த நேரத்தில், அரவிந்த் என்ற இளைஞன் கனகரீஸ்வரர் ஆலயத்திற்குள் நுழைந்தான்.

வாழ்க்கையில் தொடர்ச்சியான தோல்விகள்..

வேலை இழப்பு.. நண்பர்களின் விலகல்.. குடும்பப் பிரச்சினைகள்.

எதிர்காலம் குறித்த பயம்..

இவை அவனுடைய மனதைக் கனமாக்கியிருந்தன.

கோயிலுக்கு வந்தபோதும் மனதில் அமைதி இல்லை.

'ஏன் என் வாழ்க்கையில் மட்டும் இவ்வளவு பிரச்சினைகள்?' என்று உள்ளுக்குள் கேள்வி எழுந்து கொண்டே இருந்தது.

அவன் மெதுவாகப் பிரகாரத்தைச் சுற்றி வந்தான்.

அப்போது, ஒரு மூலையில் நின்றிருந்த சிவாசாரியாரின் பார்வை அவனை நோக்கித் திரும்பியது.

"மகனே! ஏதோ மனக்கவலையோடு இருக்கிறாய் போல?" என்று மெதுவாகக் கேட்டார்.

அரவிந்த் சிரிக்க முயன்றான்.

"அப்படித்தான் ஐயா.. வாழ்க்கை கொஞ்சம் சிரமமாக இருக்கிறது.."

முதியவர் புன்னகைத்தார்.

"அப்படியானால் உனக்கு ஒரு சிற்பத்தைக் காட்ட வேண்டும்.. வா!" என்று கூறி, ஆலயத்தின் ஒரு பகுதியை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார்.

சிறிது நேரத்தில் ஒரு விசித்திரமான சிற்பத்தின் முன் அவர்கள் நின்றார்கள்.

அரவிந்த் ஆச்சரியமடைந்தான்.

"ஆஹா.. எவ்வளவு அழகான யானை!"

அவன் தன்னிச்சையாக இப்படிக் கூறியதைக் கேட்டு முதியவர் சிரித்தார்.

"நன்றாகப் பார் மகனே! உண்மையில் அங்கே யானை இருக்கிறதா?"

அரவிந்த் மீண்டும் உற்றுப் பார்த்தான்.

முதலில் ஒன்றும் புரியவில்லை. இன்னும் கொஞ்சம் அருகில் சென்று பார்த்தான்.

திடீரென்று அவன் கண்கள் விரிந்தன.

"ஐயா! அது யானை இல்லையே..!"

"ஆம்"

"ஒன்பது பெண்கள்!"

"சரியாகச் சொன்னாய்.."

அந்தக் கணத்தில் அவனுக்குள் ஆச்சரிய அலை பரவியது.

ஒன்பது பெண்கள், ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சி.

ஆனால், தொலைவில் பார்த்தால் அவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு வலிமையான யானையாகத் தெரிகின்றன.

"இதற்குப் பெயர் நவநாரி குஞ்சரம்" என்றார் சிவாச்சாரியார்.

"நவ என்றால் ஒன்பது.. நாரி என்றால் பெண்.. குஞ்சரம் என்றால் யானை"

அரவிந்த் ஆர்வத்துடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

"இந்த ஒன்பது பெண்களும் சாதாரணப் பெண்களல்ல மகனே.. இவர்கள் நவரசங்களின் உருவங்கள்"

"நவரசங்களா?"

"ஆம்."

முதியவர் ஒவ்வொரு முகத்தையும் சுட்டிக்காட்டித் தொடங்கினார்.

"இதோ நகை...

இதோ அழுகை..

இளிவரை..

மருட்கை..

அச்சம்...

பெருமிதம்..

வெகுளி..

உவகை..

அமைதி"

ஒவ்வொரு முகமும் உயிருடன் பேசுவது போலத் தோன்றியது.

ஒருவர் சிரித்தார் - ஒருவர் அழுதார்--

ஒருவர் பயந்தார்.. ஒருவர் கோபப்பட்டார்--

ஒருவர் பெருமிதத்துடன் இருந்தார்.. மற்றொருவர் அமைதியின் உருவமாகக் காட்சியளித்தார்--

அரவிந்த் மெய் சிலிர்த்தான்–

"ஆனால் ஐயா.. இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஏன் யானையாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது?" என்று கேட்டான்.

முதியவரின் கண்களில் ஒரு பிரகாசம் தெரிந்தது.

"அது தான் இந்தச் சிற்பத்தின் ரகசியம்"

சில நொடிகள் அமைதியாக நின்று, பிறகு பேசத் தொடங்கினார்--

"மனித வாழ்க்கை முழுவதும் இந்த ஒன்பது உணர்ச்சிகளால் நிரம்பி இருக்கிறது மகனே..

ஒரு நாள் மகிழ்ச்சி வரும்.. மறுநாள் துக்கம் வரும்...

சில நேரம் பயம் வரும்.. சில நேரம் கோபம் வரும்.. சில நேரம் வெற்றி கிடைக்கும்.. சில நேரம் தோல்வி வரும்--

ஆனால் அவை அனைத்தும் சேர்ந்து தான் ஒரு முழுமையான வாழ்க்கையை உருவாக்குகின்றன"

அரவிந்த் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

"இந்த ஒன்பது உணர்வுகளும் தனித்தனியாக இருந்தால் வெறும் மனித முகங்கள் தான்.. ஆனால் அவை ஒன்றிணைந்தால் யானையாக மாறுகின்றன.. அதாவது, வலிமையாக மாறுகின்றன"

அந்த வார்த்தைகள் அரவிந்தின் மனதை ஆழமாகத் தொட்டன. அவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்த்தான்.

தோல்விகளுக்காக அழுத நாட்கள்..

சிறிய வெற்றிக்காக மகிழ்ந்த தருணங்கள்..

அவமானப்பட்ட தருணங்கள்..

கோபத்தில் எடுத்த தவறான முடிவுகள்..

பயத்தில் உறங்காத இரவுகள்..

எல்லாமே நினைவுக்கு வந்தன.

அவன் இதுவரை அவற்றை சாபமாகவே நினைத்திருந்தான்.

ஆனால், இப்போது முதல் முறையாக, வேறு கோணத்தில் பார்க்கத் தொடங்கினான்.

"அப்படியானால் வாழ்க்கையில் வரும் துன்பங்களும் தேவை தானா ஐயா?" என்று மெதுவாகக் கேட்டான்.

முதியவர் சிரித்தார்.

"யானை ஒரு காலால் மட்டும் நடக்க முடியுமா?"

"முடியாது"

"அது போலவே மனிதன் ஒரு உணர்ச்சியால் மட்டும் வாழ முடியாது.. சிரிப்பும் வேண்டும்.. அழுகையும் வேண்டும்.. வெற்றியும் வேண்டும் - தோல்வியும் வேண்டும்..

அவை அனைத்தும் சேர்ந்தால் தான் வாழ்க்கை முழுமை பெறும்"

அந்த மாலை நேரத்தில் ஆலய மணி ஒலித்தது.. அந்த ஒலி காற்றில் பரவியது..

அரவிந்த் உள்ளத்தில் ஒரு புதிய ஒளி பிறந்தது.

கோயிலுக்கு வந்தபோது அவன் மனத்தில் இருந்த சுமை மெதுவாகக் குறையத் தொடங்கியது.

சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு வரை, பிரச்சினைகளால் உடைந்திருந்த மனம் இப்போது தைரியத்தால் நிரம்பியது.

அவன் மீண்டும் ஒரு முறை அந்த நவநாரி குஞ்சர சிற்பத்தைப் பார்த்தான்.

இப்போது அவனுக்குத் தெரிந்தது.

அது வெறும் கல் அல்ல.

அது ஒரு வாழ்க்கைப் பாடம்.

அது ஒரு அமைதியான குரு.

அது ஒரு காலத்தால் அழியாத அறிவுரை.

நமது வாழ்க்கையிலும் நவரசங்கள் அனைத்தும் வரும்.

சில நாட்கள் நம்மை உயர்த்தும், சில நாட்கள் நம்மைச் சோதிக்கும்.

சில அனுபவங்கள் நம்மை அழவைக்கும், சில, சிரிக்க வைக்கும்.

ஆனால் அவற்றில் எதுவும் நிரந்தரமில்லை.

அனைத்தும் கடந்து போகும்.

அனைத்தும் நம்மை மேலும் வலிமையான மனிதர்களாக மாற்றும்.

அதனால் தான் நம் முன்னோர்கள் இந்தச் சிற்பத்தை யானை வடிவில் உருவாக்கினார்கள்.

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு உணர்வையும் ஏற்றுக்கொள்.

அவற்றை ஒன்றிணைத்து வலிமையாக மாற்று.

யானையைப் போல உறுதியாக நில்.

அதுவே நவநாரி குஞ்சரம் கூறுகின்ற அழியாத வாழ்க்கைத் தத்துவம்..

வாழ்க்கைப் பாடம்!

—----------------------

(படித்ததில் பிடித்தது.)