மதுரன் – நிவேதன் துப்பறியும் தொடர்
முல்லைத்தீவு நகரம் அந்த அதிகாலையில் வழக்கம்போல விழித்துக் கொண்டிருந்தது.
தேநீர்க்கடைகளில் புகை எழுந்துகொண்டிருந்தது. சைக்கிள்கள் வீதிகளில் நகரத் தொடங்கியிருந்தன. ஆனால் நகரின் ஒரு பகுதியில் மட்டும் போலீஸ் வாகனங்கள் வரிசையாக நின்றிருந்தன.
அது பிரபல நகைக்கடை முதலாளி ராஜ்மோகனின் வீடு.
ராஜ்மோகன் கொலை செய்யப்பட்டிருந்தார்.
வீட்டில் வேறு யாரும் இல்லை.
அவருடைய மனைவி, மகன், மகள் மற்றும் நெருங்கிய உறவினர்கள் அனைவரும் ஒரு குடும்ப விழாவுக்காக முந்தைய நாள் யாழ்ப்பாணம் சென்றிருந்தனர்.
அந்த விஷயம் தெரிந்த ஒருவரே அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.
மதுரனுக்கு வந்த அழைப்பு
“பாஸ்!”
மதுரன் காலைத் தேநீரை அருந்திக்கொண்டிருந்தான்.
“என்ன?”
“முல்லைத்தீவில் கொலை.”
மதுரன் கோப்பையை மேசையில் வைத்தான்.
“யார்?”
“ராஜ்மோகன். நகைக்கடை முதலாளி.”
“திருட்டா?”
“இல்லை. வீட்டிலிருந்த நகைகளோ பணமோ எதுவும் போகவில்லை.”
நிவேதன் சற்றே யோசித்தான்.
“அப்போ?”
“அதுதான் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது.”
நிவேதன் சட்டையை எடுத்துக்கொண்டான்.
“பாஸ், நான் தயார்.”
“நீ எதற்கும் எப்போதும் தயார்தான்.”
“ஆமாம். குறிப்பாக இலவசமாகக் கிடைக்கும் சாப்பாட்டுக்கு.”
மதுரன் சிரித்தான்.
“வா.”
ராஜ்மோகனின் வீடு
வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன் மதுரன் முதலில் அறையை முழுவதும் கவனித்தான்.
ராஜ்மோகனின் உடல் படுக்கையறையில் கிடந்தது.
தலையின் பின்புறத்தில் பலத்த காயம்.
அருகில் ஒரு கனமான அலங்காரப் பொருள் கிடந்தது.
வீட்டில் எந்தப் பொருளும் திருடப்படவில்லை.
மதுரன் மெதுவாகச் சொன்னான்:
“கொலை பணத்துக்காக இல்லை.”
நிவேதன் கேட்டான்:
“அப்போ?”
“பழி. பயம். அல்லது ரகசியம்.”
“பாஸ்...”
“என்ன?”
“இந்த மூன்றுல ஏதாவது ஒன்று நம்ம சம்பளத்தையும் அதிகரிக்குமா?”
மதுரன் அவனைப் பார்த்தான்.
“வழக்கை முதலில் முடி.”
ஒரு செருப்பு
வீட்டின் பின்புற ஜன்னலுக்கு வெளியே சென்றபோது நிவேதன் திடீரென நின்றான்.
“பாஸ்!”
“என்ன?”
“இங்கே பாருங்க.”
மண்ணில்—
ஒரே ஒரு கருப்பு நிற ஆண்கள் செருப்பு.
மதுரன் உடனே நின்றான்.
“யாரும் அதைத் தொடக்கூடாது.”
நிவேதன் தனது கைகளை பின்னால் வைத்துக்கொண்டான்.
“நான் தொடமாட்டேன் பாஸ்.”
“நல்லது.”
“ஆனால் ஒரு விஷயம் புரியுது.”
“என்ன?”
“கொலைகாரனுக்கு குறைந்தபட்சம் ஒரு கால் இருந்திருக்கு.”
மதுரன் அவனை முறைத்துப் பார்த்தான்.
“சரி பாஸ். தடயவியல் விஷயத்தில் நான் இன்னும் ஆரம்ப நிலையில்தான் இருக்கேன்.”
மதுரன் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு செருப்பைப் பார்த்தான்.
செருப்பு கருப்பு நிறம்.
அளவு ஒன்பது.
அதன் அடியில் ஈரமான மண் படிந்திருந்தது.
ஆனால்—
அதற்கு அருகில் தெளிவான காலடித் தடம் எதுவும் இல்லை.
மதுரனின் பார்வை கூர்மையானது.
“சுவாரஸ்யம்.”
தடயவியல் நிபுணர் வசந்தன்
சில நிமிடங்களில் தடயவியல் நிபுணர் வசந்தன் அங்கு வந்தார்.
அவர் செருப்பைச் சுற்றியிருந்த பகுதியை முதலில் புகைப்படம் எடுத்தார்.
பின்னர் சிறப்பு கருவியால் மண்ணையும் தடயங்களையும் பரிசோதித்தார்.
“செருப்பு இங்கே தவறி விழுந்தது போலத் தெரியவில்லை,” என்றார் வசந்தன்.
“ஏன்?” மதுரன் கேட்டான்.
“செருப்பு விழுந்திருந்தால் அதன் சுற்றிலும் மண்ணின் சிதறல் இருக்கும். இங்கே அது இல்லை. யாரோ இதை கவனமாக வைத்திருக்கிறார்கள்.”
மதுரன் செருப்பைப் பார்த்தான்.
“அதாவது, இது ஒரு தடயம்.”
“அல்லது,” வசந்தன் சிரித்தார், “ஒரு போலித் தடயம்.”
நிவேதன் உடனே:
“பாஸ், கொலைகாரன் நம்மை விட ஒரு படி முன்னாடி இருக்கான்.”
மதுரன்:
“அவன் ஒரு படி முன்னாடி இருந்தால் நாம இரண்டு படி பின்னால் இருக்கிறோம்.”
நிவேதன்:
“அப்படின்னா ஓடிப்போய்ப் பிடிக்கலாமே?”
மதுரன் அவனைப் பார்த்தான்.
“துப்பறியும் வேலையை நீ ஓட்டப்பந்தயமா நினைக்காதே.”
செருப்பு சொல்லும் முதல் ரகசியம்
வசந்தன் செருப்பை ஆய்வகத்திற்குக் கொண்டு சென்றார்.
மதுரன் வீட்டின் மற்ற பகுதிகளை ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தான்.
சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு வசந்தனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.
“மதுரன், செருப்பில் சில முக்கியமான விஷயங்கள் இருக்கின்றன.”
மதுரன் உடனே சென்றான்.
வசந்தன் ஒரு அறிக்கையை அவன் முன் வைத்தார்.
“முதலில், செருப்பின் அடியில் இருக்கும் மண் இந்த வீட்டைச் சுற்றியுள்ள மண் இல்லை.”
“எங்கேயுடையது?”
“கடற்கரைப் பகுதியில் கிடைக்கும் மண்ணுடன் ஒத்திருக்கிறது.”
“முல்லைத்தீவு கடற்கரை?”
“ஆம். மேலும்...”
வசந்தன் சற்று இடைவெளி விட்டார்.
“செருப்பில் மீன் எண்ணெயைப் போன்ற வாசனை கொண்ட ஒரு பொருளும் உள்ளது.”
நிவேதன் மூக்கைச் சுருக்கினான்.
“பாஸ்... நம்ம கொலைகாரன் மீன் பிடிக்கப் போயிட்டு கொலை செய்ய வந்திருக்கானா?”
வசந்தன் சிரித்தார்.
மதுரன்:
“அவசரமாக முடிவு செய்யாதே.”
நிவேதன்:
“நான் முடிவு செய்யல பாஸ். என் மூக்கு முடிவு பண்ணுது.”
முதல் சந்தேக நபர் — சிவராஜா
ராஜ்மோகனின் நகைக்கடையின் மேலாளர் சிவராஜா முதலில் விசாரிக்கப்பட்டார்.
“ராஜ்மோகனுடன் பிரச்சினை இருந்ததா?” மதுரன் கேட்டான்.
“வியாபார விஷயங்களில் சின்னச் சின்ன கருத்து வேறுபாடு.”
“கணக்குகளில் சில முரண்பாடுகள் இருப்பதாகத் தெரிகிறது.”
சிவராஜாவின் முகத்தில் சிறிய மாற்றம் ஏற்பட்டது.
“அதைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது.”
“நீங்கள் மேலாளர்தானே?”
“ஆமாம்.”
“அப்படியிருக்கும்போது கணக்குத் தவறு தெரியவில்லையா?”
சிவராஜா அமைதியாக இருந்தான்.
மதுரன் வேறு கேள்விக்குச் சென்றான்.
“நேற்று இரவு எங்கே இருந்தீர்கள்?”
“வீட்டில்.”
“யாராவது பார்த்தார்களா?”
“என் மனைவி.”
விசாரணை முடிந்து வெளியே வந்தபோது நிவேதன் மெதுவாகச் சொன்னான்:
“பாஸ், இவருடைய முகம் பார்த்தாலே ஏதோ மறைக்கிற மாதிரி இருக்கு.”
“என்ன மறைக்கிறார்?”
“அது தெரியல.”
“அப்படியென்றால்?”
“தெரிஞ்சிருந்தா நான் உங்க assistant-ஆ இருக்க மாட்டேன். உங்க boss-ஆ இருப்பேன்.”
மதுரன் சிரித்தான்.
இரண்டாவது சந்தேக நபர் — சூர்யகுமார்
ராஜ்மோகனின் மைத்துனர் சூர்யகுமார்.
சொத்து தொடர்பாக இருவருக்கும் சண்டை இருந்தது.
“நேற்று இரவு எங்கே இருந்தீர்கள்?”
“வவுனியாவில்.”
“ஆதாரம்?”
அவர் தங்கியிருந்த விடுதியின் பதிவு, பணம் செலுத்திய ரசீது ஆகியவற்றை காட்டினார்.
மதுரன் அவற்றைப் பார்த்தான்.
கொலை நடந்த நேரத்தில் அவர் வேறு இடத்தில் இருந்ததற்கான ஆதாரம் நம்பகமானதாகத் தெரிந்தது.
“சரி. நீங்கள் போகலாம்.”
சூர்யகுமார் சென்றதும் நிவேதன்:
“பாஸ், இவர் குற்றவாளி இல்லையா?”
“அவருக்கு வாய்ப்பு குறைவு.”
“அப்படின்னா என் சந்தேகப்பட்ட பட்டியலில் இன்னொரு பெயர் குறைஞ்சுடுச்சு.”
“உனக்கு பட்டியல் இருக்கிறதா?”
“ஆமாம்.”
“எத்தனை பேர்?”
“ஊர்ல பாதி பேர்.”
மதுரன் சிரித்தான்.
“அப்படியா? நாளைக்கு நீயே போலீஸ் நிலையம் திறக்கலாம்.”
மூன்றாவது சந்தேக நபர் — சாந்தன்
ராஜ்மோகனின் பழைய வியாபார நண்பர் சாந்தன்.
சில நாட்களுக்கு முன்பு இருவருக்கும் கடுமையான வாக்குவாதம் ஏற்பட்டிருந்தது.
“நேற்று இரவு எங்கே இருந்தீர்கள்?” மதுரன் கேட்டான்.
“யாழ்ப்பாணத்தில்.”
“யாருடன்?”
“ஒரு நண்பருடன்.”
“பெயர்?”
சாந்தன் சற்று தயங்கினான்.
“அதை... இப்போது நினைவில் இல்லை.”
மதுரன் அவனை சில விநாடிகள் பார்த்தான்.
“நண்பருடைய பெயரை மறந்துவிட்டீர்களா?”
“அவசரத்தில் நினைவுக்கு வரவில்லை.”
விசாரணை முடிந்தது.
வெளியே வந்ததும் நிவேதன் சொன்னான்:
“பாஸ்... காதலியை மறக்கலாம். நண்பனுடைய பெயரை மறக்கிற அளவுக்கு memory போனால், அவருக்கு மருத்துவரை விசாரிக்கணுமா, போலீஸை விசாரிக்கணுமா?”
மதுரன் சிரித்தான்.
“இரண்டையும் சேர்த்து விசாரிக்கலாம்.”
கடற்கரைத் தடயம்
மதுரன் செருப்பில் இருந்த மண் மாதிரியை எடுத்துக்கொண்டு முல்லைத்தீவு கடற்கரைக்குச் சென்றான்.
வசந்தனும் அவர்களுடன் வந்தார்.
ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில் மண்ணின் தன்மை செருப்பில் இருந்த மண்ணுடன் ஒத்திருந்தது.
அங்கே பழைய மீன்பிடிப் படகுகள் இருந்தன.
ஒரு படகின் அருகே வசந்தன் குனிந்தார்.
“மதுரன்... இங்கே பாருங்கள்.”
மண்ணில் ஒரு சிறிய மினுமினுப்பான பொருள்.
அவர் அதை எடுத்தார்.
தங்கத் துகள்.
மதுரன் அதைப் பார்த்தான்.
“இதை ஆய்வகத்துக்கு அனுப்புங்கள்.”
தங்கத்தின் ரகசியம்
அடுத்த நாள் வசந்தனின் அறிக்கை வந்தது.
“இது நகை வேலை செய்யும் இடங்களில் கிடைக்கும் தங்கத் துகளுடன் பொருந்துகிறது.”
நிவேதன்:
“அப்படின்னா கொலைகாரன் நகைக்கடைக்கு போயிருக்கிறான்.”
மதுரன்:
“அவசியமில்லை.”
“அப்போ?”
“யாரோ அவனை நகைக்கடைக்கு அழைத்திருக்கலாம்.”
நிவேதன் சற்று யோசித்தான்.
“பாஸ்... இந்த வழக்கில் எல்லாரும் யாரையாவது எங்காவது அழைத்துக்கிட்டே இருக்காங்க.”
“அதற்கு?”
“நான் மட்டும் தேநீர் கடைக்குத்தான் அழைக்கப்படுறேன்.”
வசந்தன் சிரித்தார்.
மதுரன் தலையசைத்தான்.
கணக்குப் புத்தகம்
மதுரன் ராஜ்மோகனின் நகைக்கடையின் கணக்குகளை மீண்டும் ஆராய்ந்தான்.
கடந்த சில மாதங்களாக சிறிய அளவுகளில் தங்கம் குறைந்து கொண்டிருந்தது.
மொத்த இழப்பு கணிசமாக இருந்தது.
அந்தப் பதிவுகளை கையாளும் பொறுப்பு சிவராஜாவிடம் இருந்தது.
ஆனால் மதுரனுக்கு இன்னும் உறுதியான ஆதாரம் இல்லை.
“ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாகிறது,” என்றான் மதுரன்.
“என்ன பாஸ்?” நிவேதன் கேட்டான்.
“ராஜ்மோகன் ஏதோ ஒன்றைக் கண்டுபிடித்திருந்தார்.”
“தங்கக் கணக்கா?”
“அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.”
“அதைத் தெரிந்தவர் யார்?”
மதுரன் பதில் சொல்லவில்லை.
சிவப்பு நூல்
அடுத்த நாள் வசந்தன் புதிய தகவலுடன் வந்தார்.
“செருப்பில் இன்னொரு பொருள் கிடைத்துள்ளது.”
“என்ன?”
“மிகச் சிறிய சிவப்பு நிற செயற்கை நூல்.”
“எங்கிருந்து வந்திருக்கலாம்?”
“பழைய நகை மூட்டைகள் அல்லது துணிப் பைகளிலிருந்து வந்திருக்கலாம்.”
மதுரனின் முகத்தில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது.
“ராஜ்மோகனின் கடையில் அப்படிப்பட்ட பைகள் இருக்கிறதா?”
“இருக்கலாம்.”
மதுரன் உடனே நகைக்கடைக்குச் சென்றான்.
செருப்பின் ஜோடி
பின்புறக் கிடங்கில் பழைய பெட்டிகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.
நிவேதன் ஒவ்வொரு பெட்டியையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“பாஸ்!”
“என்ன?”
“இங்கே பாருங்க.”
ஒரு பழைய மரப்பெட்டியின் பின்னால்—
மற்றொரு செருப்பு.
மதுரன் அதை எடுத்தான்.
அது வீட்டில் கிடைத்த செருப்புடன் ஒரே ஜோடி.
வசந்தன் இரண்டையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தார்.
“இவை ஒரே ஜோடி.”
நிவேதன் மெதுவாக:
“பாஸ்... ஒரு செருப்பு வீட்டில். இன்னொரு செருப்பு கடையில்.”
“ஆமாம்.”
“இரண்டுக்கும் நடுவில் கொலைகாரன் எங்கே?”
“அதுதான் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது.”
நிவேதன்:
“எனக்குத் தெரியும் பாஸ்.”
மதுரன் அவனைப் பார்த்தான்.
“எங்கே?”
“நம்ம இருவரையும் பார்த்துக்கிட்டு எங்காவது சிரிச்சுக்கிட்டு இருப்பான்.”
மதுரன் சிரித்தான்.
மதுரனின் வலை
அன்றிரவு மதுரன் ஒரு திட்டம் போட்டான்.
சிவராஜா.
சாந்தன்.
சூர்யகுமார்.
மூவரையும் மீண்டும் அழைத்தான்.
மேசையின் மீது அந்தச் செருப்பை வைத்தான்.
“இந்தச் செருப்பைப் பற்றி யாருக்காவது ஏதாவது தெரியும்?”
மூவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.
சாந்தன் மட்டும் ஒரு கணம் செருப்பைப் பார்த்துவிட்டு பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டான்.
மதுரன் கவனித்தான்.
“சாந்தன்...”
“ம்?”
“இந்தச் செருப்பை முன்பே பார்த்திருக்கிறீர்களா?”
“இல்லை.”
“நிச்சயமா?”
“ஆமாம்.”
நிவேதன் மெதுவாக மதுரனிடம்:
“பாஸ்... இவர் பொய் சொல்றாரு போல.”
மதுரன் அமைதியாக இருந்தான்.
அந்த நேரத்தில் வசந்தன் அறைக்குள் வந்தார்.
அவரது கையில் ஒரு அறிக்கை.
“மதுரன்... பரிசோதனை முடிந்துவிட்டது.”
மதுரன் அறிக்கையை வாங்கிப் படித்தான்.
சில விநாடிகள்.
அவன் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.
ஆனால் கண்களில் மட்டும் ஒரு சிறிய ஒளி.
நிவேதன் பொறுமை இழந்தான்.
“என்ன இருக்கு பாஸ்?”
மதுரன் காகிதத்தை மடித்தான்.
“குற்றவாளி யார் என்று தெரிந்துவிட்டது.”
அறையில் இருந்த மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர்.
நிவேதன்:
“யார் பாஸ்?”
மதுரன் அவனைப் பார்த்தான்.
அமைதி.
“இன்னும் சில ஆதாரங்கள் தேவை.”
நிவேதன் பெருமூச்சு விட்டான்.
“பாஸ்... உங்களுக்கு தெரியும். வசந்தனுக்கு தெரியும். குற்றவாளிக்கும் தெரியும். எனக்குத்தான் தெரியாது.”
மதுரன்:
“உனக்கு தெரியாமல் இருப்பது நல்லது.”
“ஏன்?”
“நீ தெரிஞ்சுக்கிட்டா, நாளைக்கு முழு ஊருக்கும் தெரிஞ்சிடும்.”
“அது உண்மைதான் பாஸ். நான் ரகசியத்தை காப்பாற்றுவேன்.”
“எவ்வளவு நேரம்?”
“நான் தூங்கும் வரை.”
கடைசி இரவு
அன்று இரவு மதுரன் மீண்டும் ராஜ்மோகனின் வீட்டுக்குச் சென்றான்.
ஜன்னல்.
பின்புறத் தோட்டம்.
செருப்பு கிடந்த இடம்.
அவன் அனைத்தையும் மீண்டும் பார்த்தான்.
வசந்தன் அருகில் நின்றிருந்தார்.
“மதுரன், இப்போது உங்களுக்கு என்ன தோன்றுகிறது?”
“கொலைகாரன் ராஜ்மோகனின் குடும்பம் யாழ்ப்பாணம் சென்றதை நன்றாக அறிந்திருந்தான்.”
“அதாவது குடும்பத்துக்கு நெருக்கமானவர்?”
“அவசியமில்லை.”
“அப்படியென்றால்?”
“அவர்களின் பயணத்தை முன்கூட்டியே தெரிந்த ஒருவர்.”
நிவேதன் மெதுவாகக் கேட்டான்:
“பாஸ்... அந்த நாளைக்கு முன்னாடி யாராவது வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறார்களா?”
மதுரன் அவனைப் பார்த்தான்.
“நல்ல கேள்வி.”
நிவேதன் பெருமையாக:
“என்ன பாஸ், நானும் சில நேரம் வேலை செய்கிறேன்.”
ஒரு சிறிய தவறு
மதுரன் வீட்டில் இருந்த பழைய விருந்தினர் பதிவைப் பார்த்தான்.
அதில் சில பெயர்கள் இருந்தன.
ஒரு பெயரைப் பார்த்தவுடன் அவன் நின்றான்.
அந்த நபர்—
குடும்பம் யாழ்ப்பாணம் செல்லும் நேரத்தையும் அறிந்திருந்தார்.
மேலும் நகைக்கடையின் கணக்குகள் தொடர்பான விஷயத்தையும் அறிந்திருந்தார்.
மதுரன் அந்தப் பெயரை விரலால் தொட்டான்.
நிவேதன் அவன் முகத்தைப் பார்த்தான்.
“பாஸ்... கண்டுபிடிச்சுட்டீங்களா?”
“ஆமாம்.”
“யார்?”
மதுரன் பதில் சொல்லவில்லை.
“பாஸ்?”
“நாளை.”
“நாளைக்கு ஏன்?”
“ஆதாரம் முழுமையாக வேண்டும்.”
நிவேதன் பெருமூச்சு விட்டான்.
“எனக்கு ஒரு சந்தேகம்.”
“என்ன?”
“இந்த வழக்கில் உண்மையான கொலைகாரனைவிட, நீங்கதான் suspense-ஐ அதிகமாக கொல்றீங்க பாஸ்.”
மதுரன் சிரித்தான்.
அடுத்த நாள் காலை...
மதுரன் மூவரையும் மீண்டும் அழைத்தான்.
அவனது கையில் அந்த அறிக்கை இருந்தது.
வசந்தன் அருகில் நின்றிருந்தார்.
நிவேதன் வழக்கம்போல மதுரனின் பின்னால்.
மதுரன் மெதுவாகச் சொன்னான்:
“இந்த வழக்கில் நாம் பார்த்த எல்லா தடயங்களும் ஒரே ஒரு நபரை நோக்கிச் செல்கின்றன.”
சிவராஜா முகத்தை இறுக்கமாக வைத்திருந்தான்.
சாந்தன் அமைதியாக இருந்தான்.
சூர்யகுமார் பதற்றத்துடன் மதுரனைப் பார்த்தான்.
மதுரன் மேசையின் மீது இரண்டு செருப்புகளையும் வைத்தான்.
“ஒரு செருப்பு கொலை நடந்த இடத்தில்.”
“மற்றொன்று நகைக்கடையில்.”
“இரண்டிலும் ஒரே மண்.”
“ஒரே தங்கத் துகள்.”
“ஒரே சிவப்பு நூல்.”
“இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக இணைத்தால்...”
நிவேதன் மெதுவாக:
“பாஸ்...”
மதுரன் அவனைப் பார்த்தான்.
“என்ன?”
“இப்போவாவது சொல்லுங்க.”
மதுரன் சிரித்தான்.
“சொல்கிறேன்.”
அறையில் இருந்த அனைவரும் அவனை நோக்கிப் பார்த்தனர்.
மதுரன் வாயைத் திறந்தான்.
ஆனால் அந்தப் பெயரைச் சொல்லும் முன்...
கதை இங்கே முடிகிறது.
வாசகர்களே, உங்கள் முறை!
ஒரே ஒரு செருப்பு.
கடற்கரை மண்.
மீன் எண்ணெய் வாசனை.
தங்கத் துகள்.
சிவப்பு நூல்.
காணாமல் போன தங்கம்.
பொய்யான குற்றம் நடந்த நேரத்தில் வேறு இடத்தில் இருந்ததற்கான ஆதாரம்.
மற்றும்—
ராஜ்மோகனின் குடும்பம் யாழ்ப்பாணம் சென்றதை முன்கூட்டியே அறிந்திருந்த மர்ம நபர்.
குற்றவாளி யார்?
சிவராஜாவா?
சாந்தனா?
சூர்யகுமாரா?
அல்லது—
நாம் இன்னும் சந்தேகிக்காத ஒருவரா?
மதுரனுக்குத் தெரியும்.
வசந்தனுக்குத் தெரியும்.
நிவேதனுக்கு மட்டும் இன்னும் தெரியவில்லை.
“பாஸ்... குற்றவாளி யாருன்னு எனக்குத் தெரியாம இருக்கலாம். ஆனால் இந்த வழக்கு முடிஞ்சதும் சாப்பாடு எங்கேன்னு மட்டும் சொல்லுங்க.”
மதுரன் சிரித்தான்.
“அதுதான் உனக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான தடயம்.”
தொடரும்...
விடை — அடுத்த இதழில்.
சென்ற கதைக்கான விடை.
குற்றவாளி: சுரேஷ்.
சுரேஷ் தனது கடன் பிரச்சினையைத் தீர்க்க அருணகிரிநாதனின் பணத்தைப் பெற திட்டமிட்டான். அருணகிரிநாதனின் கணக்கிலிருந்து ஏற்கனவே பெரிய தொகையை தனது கட்டுப்பாட்டில் இருந்த கணக்குக்கு மாற்றியிருந்தான். அந்தப் பணப் பரிமாற்றம் வெளிப்பட்டுவிடும் நிலையில் இருந்ததால், அருணகிரிநாதனை கடத்துவது போல நாடகம் நடத்தினான்.
கதையின் உண்மையான தடயங்கள்:
சுரேஷின் வாக்குமூலம் பொய் — அவர் நண்பன் மோகனிடம் இருந்ததாகச் சொன்னார்; மோகன் அதை மறுத்தார்.
ஐந்து கோடி ரூபாய் — கடத்தல்காரன் கேட்ட தொகையும், அருணகிரிநாதனின் கணக்கில் சுரேஷுடன் தொடர்புடைய பணப் பரிமாற்றமும் ஒன்றுடன் ஒன்று பொருந்துகின்றன.
கண்ணனின் சிவப்பு மண் — கண்ணன் மாலையில் வயலுக்குச் சென்றதால் அவரது செருப்பில் அந்த மண் இருப்பது இயல்பானது. அது அவரை குற்றவாளியாக காட்ட சுரேஷுக்கு உதவியது.
ஜன்னல் தடயம் — உண்மையான நுழைவு/வெளியேற்றத் தடயம் அல்ல; போலீஸை தவறான பாதையில் அழைத்துச் செல்ல உருவாக்கப்பட்ட போலித் தடயம்.
கைக்கடிகாரம் 10:15 — கடத்தல் நடந்த உண்மையான நேரத்தை மறைக்க சுரேஷ் பயன்படுத்திய போலித் தடயம்.
மில் அருகே கடிகாரம் — போலீஸை அங்கு வரவழைத்து விசாரணையின் கவனத்தை வேறு பக்கம் திருப்ப சுரேஷ் ஏற்பாடு செய்த நாடகம்.
கணக்குப் புத்தகத்தின் கிழிந்த பக்கங்கள் — சுரேஷுடன் தொடர்புடைய பணப் பரிமாற்றத்தை மறைக்க முயன்ற முக்கிய ஆதாரம்.
மதுரனின் இறுதி பார்வை — மற்ற இருவருக்கும் சந்தேகிக்கப்படுவதற்கான காரணம் இருந்தாலும், பணம் + பொய்யான வாக்குமூலம் + கணக்குப் பரிமாற்றம் + போலித் தடயங்கள் அனைத்தும் ஒரே நபரிடம் இணைகின்றன:
குற்றவாளி சுரேஷ்.
கருத்துகள்
இன்னும் கருத்து இல்லை.