திறந்த பூட்டு மர்மம்.

திறந்த பூட்டு மர்மம்.

ஒரு மதுரன் நிவேதன் துப்பறியும் கதை

நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணி. அச்சுவேலிப் பிள்ளையார் கோயில் வாணவேடிக்கையின் சத்தம் ஓய்ந்து, பனங்கூடல்களைக் கிழித்துக்கொண்டு சுடுகாட்டு வீச்சாக ஒரு குளிர் காற்று வீசியது. அங்கு நின்ற ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியரான கனகரத்தினம் மாஸ்டரின் வீட்டு முற்றத்தில் சாவின் மயான அமைதி கவிந்திருந்தது. நுட்பமான அறிவும் கூர்மையான பார்வையும் கொண்ட துப்பறிவாளர் மதுரனும், அவருக்கு உதவியாக எப்போதும் துடிப்போடு இயங்கும் கூர்மையுடைய இளைஞன் நிவேதனும் அந்த இருண்ட முற்றத்தில் அடியெடுத்து வைத்தபோது பதற்றம் உச்சத்தை எட்டியது.

“பூட்டு பூட்டினபடியேதான் இருந்தது தம்பி...” மாஸ்டரின் குரல் நடுங்கியது. நடுக்கத்துடன் கையிலிருந்த சாவிக்கொத்தைக் கெட்டியாகப் பிடித்திருந்தார். “நான் திறந்துதான் உள்ள போனன்... ஆனா... பெட்டி காலி!”

மதுரன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இருளில் வாசற்படியில் குனிந்து, இரத்தப் பொட்டு போலக் காய்ந்திருந்த ஒரு அடையாளத்தையும், பூட்டின் இடுக்கையும் கூர்ந்து கவனித்தார். பின்னால் நின்ற நிவேதனின் கேலிப் பேச்சிலும் இன்று ஒரு பதற்றம் தொனித்தது. வேலியோரம் அமைதியாக நின்ற மாஸ்டரின் மகளான அமைதியான சுபாவமுடைய மதுமிதாவை நோக்கி நிவேதன் ஒரு புன்னகையை வீசிவிட்டு, மெதுவாகச் சொன்னான்.

“Boss... இந்தத் திருடன் சாதாரணமானவன் இல்லை. கதவை உடைக்கேல்ல, ஜன்னலைத் தொடேல்ல... நிழல் போல வந்துட்டுப் போயிருக்கிறான்.”

“நிவேதன்,” என்றார் மதுரன், திரும்பிப் பாராமலே. “சிரிக்கிறதுக்கு நேரம் வரும். இப்ப பார்.”

“பாக்கிறன் Boss. பாக்கிறதுதானே என்ர வேலை,” என்றபடி மதுமிதாவைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தான் அவன். அவள் முகம் சிவந்து திரும்பிக்கொண்டாள்.

வீட்டுக்குள் நிலவிய காட்சி இன்னும் பீதியையூட்டியது. நடுவீட்டில் இருந்த புதிய இரும்பு அலுமாரி தொடப்படவேயில்லை. ஆனால் இருண்ட படுக்கை அறையில், கட்டிலுக்குக் கீழே பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய மரப்பெட்டியின் பூட்டுத் திறக்கப்பட்டு, கொடூரமாகக் திறந்துகிடந்தது. உள்ளே இருந்த ஏழு இலட்சம் ரூபாய் பணமும், இருபது பவுண் நகையும், காணி உறுதிகளும் மாயமாய் மறைந்திருந்தன!

“மகளின் கலியாணத்துக்கு வச்சது,” என்று விம்மினார் மாஸ்டரின் மனைவியும் குடும்பப் பொறுப்புமிக்க தாயுமான பாக்கியம் அம்மா. “அவர் அலுமாரியில வைக்கச் சொன்னவர். நான்தான் ஆச்சியின்ர பழைய சீலைகளுக்குள்ள, இந்தப் பெட்டிக்குள்ள வச்சனான். அது ஆருக்கும் தெரியாது.”

நிவேதன் பெட்டியைக் குனிந்து பார்த்துச் சிரித்தான். “அம்மா, புது அலுமாரியைத் தொடாம, ஆச்சியின்ர சீலைக்குள்ள இருந்த நகையை மட்டும் எடுத்திருக்கிறான் திருடன். உங்கட ரகசியத்தை ஆரோ அவன்ர காதில சொல்லிக் குடுத்திருக்கினம் போல!”

எல்லோரும் சிரித்தனர்; பாக்கியம் அம்மாகூடக் கண்ணீருக்கிடையில் புன்னகைத்தார். மதுரன் மட்டும் சிரிக்கவில்லை. அவர் பார்வை ஒரு கணம் நிவேதனின் முகத்தில் நிலைத்தது; பிறகு மெல்லத் திரும்பியது.

“சாவிகள் எத்தனை?” என்றார் மதுரன்.

“ரெண்டு. ஒண்டு என்ர வேட்டி மடிப்பிலை, மற்றது இவளின்ர கைப்பையிலை,” என்றார் மாஸ்டர். “மூண்டாவது சாவி இல்லை. போன வருஷம் எடுத்துக் குப்பையில போட்டிட்டன்.”

பாக்கியம் அம்மா சட்டென்று தலையைக் குனிந்து சேலைத் தலைப்பை நெருடினார். மதுரன் அதைக் கவனித்தார். ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை.

பொழுது புலர்வதற்கு முன்பே, தடயங்களை ஆராய்வதில் வல்லவரான அமைதியான நிபுணர் வசந்தன் தன் பெட்டியோடு வந்து சேர்ந்தார். அவர் எப்போதும் அப்படித்தான்; ஒரு வார்த்தை கூடுதலாகப் பேசமாட்டார், ஒரு தூசியையும் கவனிக்காமல் விடமாட்டார். பூதக்கண்ணாடியைப் பூட்டுக்கு அருகே கொண்டுபோய் நீண்ட நேரம் நின்றார்.

“கீறல் இல்லை, சாவியாலதான் திறந்திருக்கு,” என்றார் இறுதியில். “வாசல் தெளிச்ச ஈரம் காயாத இடத்திலகூடக் காலடி இல்லை. ஆரோ நடந்த தடத்தைத் துடைச்சிருக்கினம்.”

“அல்லது பறந்து வந்திருப்பினம் வசந்தன்,” என்றான் நிவேதன். “தேர்த்திருவிழா நாளில என்னெல்லாம் பறக்குது!”

வசந்தன் புருவத்தை மட்டும் உயர்த்தினார். பிறகு வீட்டின் பின்புறம் சென்று, சுவரோரத்தில் ஓர் ஆண் செருப்புத் தடத்தைக் கண்டுபிடித்தார்.

“அது கந்தையாவுடையது!” என்று சீறினான் மாஸ்டரின் மகனும் ஆத்திரக்கார வாலிபனுமான கோபி, மோட்டார் சைக்கிள் சாவியை விரலில் சுழற்றியபடி. “தோட்டக்காரன். போன மாசம் தேங்காய் களவெடுத்தவனெண்டு அப்பா திட்டினவர். அதுக்குப் பழி வாங்கியிருப்பான்!”

“Boss, கத்துறவர்தான் குற்றவாளியோ?” என்று நிவேதன் மதுரனின் காதில் முணுமுணுத்தான்.

“கத்துறவன் எல்லாம் குற்றவாளி இல்லை,” என்றார் மதுரன் அதே குரலில். “ஆனா பொய் சொல்றவன் ஆகலாம்.”

நடுங்கியபடி வந்த எளிமையான தோட்டத் தொழிலாளியான கந்தையா கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். “ஐயா, மத்தியானம் செடிக்குத் தண்ணி ஊத்தினது உண்மை. ஆனா பிள்ளையார் மேல ஆணை, வீட்டுக்குள்ள காலே வைக்கேல்ல.”

“தடம் பகலில் பதிஞ்சது; ஈரமணல் இறுகிப்போயிருக்கு,” என்றார் வசந்தன். “இரவுத் தடம் இல்லை.”

பெட்டியருகே குனிந்த வசந்தனின் முகம் சட்டென்று வெளுத்தது. “உள்விளிம்பில சில கரிய துகள்கள்... கூடவே சன்னமான வெடிமருந்தும் கருகிய எண்ணெய்க் கறையும்!”

“வெடிமருந்து!” என்றான் கோபி.

“தம்பி, ஊரெல்லாம் வாணம் வெடிக்கிற நாளில வெடிமருந்து மணக்காட்டித்தான் அதிசயம்,” என்றான் நிவேதன். “அதுசரி வசந்தன், கைரேகை ஒண்டும் இல்லையே?”

“இல்லை. கையுறை போட்டிருக்கிறான்,” என்றார் வசந்தன். “எண்ணெய் மட்டும் எங்கிருந்தோ ஒட்டியிருக்கு.”

மதுரன் அந்த எண்ணெய்க் கறையை மனதின் ஒரு மூலையில் வைத்துக்கொண்டார்.

பிறகு அவர் திடீரென்று வெளியே நடந்து, வாசலில் இருந்த பிள்ளையார் மாடத்தின் முன் நின்றார். மாடத்தில் ஒரு கற்பூரத் தட்டு; அதன் பின்னால் சிறிய தகரப்பெட்டி. தட்டுக்குக் கீழே கல்லில் ஒரு வட்டமான சுத்தமான தடம் தெரிந்தது; தட்டு அங்கிருந்து சற்றே நகர்ந்திருந்தது. அவர் தகரப்பெட்டியைத் திறந்தார். உள்ளே ஒரு சாவி.

“பாக்கியம் அம்மா,” என்றார் மெல்ல, “இது என்ன?”

அம்மாவின் முகம் வெளிறியது. “ஐயோ... அவர் எறிஞ்ச சாவியைப் பொறுக்கி இதில வச்சிட்டன். அவசரத்துக்கு உதவுமெண்டு. அவருக்குச் சொன்னா திட்டுவார்.”

“ஆருக்கெல்லாம் தெரியும்?”

“என்ர தம்பி பரமுவுக்கு மட்டும் சொன்னனான். பாவம் அவன், சீட்டுக் கடனால இரவும் பகலும் அலையிறான்; வீட்டைப் பாத்துக்கொள்ளுவான் எண்டு...”

“நான் தர்மனிட்ட சொன்னனான்,” என்றாள் மதுமிதா மெதுவாக. “அம்மா வச்சதை.”

“நான் அம்மா வைக்கிறதைப் பாத்திட்டன்,” என்றான் கோபி.

“நானும்...” என்று இழுத்தான் கந்தையா.

நால்வர் வாயிலிருந்தும் நான்கு விதமான கதைகள். மாஸ்டர் தலையில் கை வைத்தார்.

அப்போதுதான் மதுமிதாவின் வருங்காலக் கணவனும் சற்றுப் பதற்றமான இயல்புடையவனுமான தர்மன் வந்தான்; முகம் வியர்த்து, தலைமயிர் கலைந்து. “நான் ஒன்பது மணிக்கே கோயிலை விட்டுப் போனன்,” என்றான் தடுமாறி. “அம்மாவுக்கு நெஞ்சுவலியெண்டு போன் வந்தது. மல்லாகம் ஆஸ்பத்திரியில நிண்டன்.”

“அதிசயம்தான்,” என்றான் கோபி, கண்ணை இடுக்கி. “சாவி இருக்கிற இடம் தெரிஞ்ச ஆள்; திருவிழா நேரம் பாத்து மாயமா மறைஞ்சவர்.”

“கோபி!” என்று அதட்டினார் மாஸ்டர். ஆனால் அவர் கண்களிலும் ஒரு சந்தேக நிழல் ஓடியதை மதுரன் கவனித்தார்.

“மாப்பிள்ளை,” என்றான் நிவேதன், தர்மனின் தோளில் கை போட்டு, “மாமனார் வீட்டுக் களவில மருமகன் மேல சந்தேகம் வாறது நல்ல சகுனம். குடும்பத்தில சேர்ந்தாச்சு எண்டு அர்த்தம்!” தர்மன் அசட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தான். மதுரன் மருத்துவமனைக்கு ஒரு அழைப்பு எடுத்தார்; தர்மன் சொன்னது உண்மை என்று உறுதியானது.

கடைசியாகப் பரமு வந்தார். வாணவேடிக்கைப் பொறுப்பாளரும் பாக்கியம் அம்மாவின் தம்பியுமான அவர், பெருவிரலில் ஒரு கட்டுடன் தூக்கமின்மையால் சிவந்த கண்களோடு காணப்பட்டார். சைக்கிளை முற்றத்துச் சுவரோடு சாய்த்து நிறுத்திவிட்டு, “அக்கா! என்ன நடந்தது?” என்று அலறியபடி ஓடி வந்தார்.

“வாணம் எத்தனை மணிக்கு ஆரம்பிச்சுது?” என்று கேட்டார் மதுரன், மிக மெதுவாக.

“ஒன்பது மணிக்கு. இருபத்தைஞ்சு நிமிசம் திரி எரியும்.”

“அந்த இருபத்தைஞ்சு நிமிஷமும் நீங்கள் அங்கேயே நிண்டனீங்களோ?”

“ஓம்... ஓம், நிண்டனான்.” அந்த இரண்டாவது ‘ஓம்’மிற்கு முன் ஒரு சிறு இடைவெளி விழுந்தது.

அயல்வீட்டுக்காரியும் ஊர்ச் செய்திகளை உடனுக்குடன் அறியும் ஆர்வமுடையவளுமான தனம் அக்கா இடையில் புகுந்தாள். “வாணம் வெடிக்கேக்க ஒரு சைக்கிள் மணிச் சத்தம் கேட்டுது தம்பி. சன்னலால பாத்தன், ஒண்டும் தெரியேல்ல.”

“இந்த ஊர்ல எல்லாரிட்டயும் சைக்கிள் அக்கா,” என்றான் நிவேதன். “மணிச் சத்தத்துக்கும் மதிப்பில்லை.”

கிழக்கு வெளுக்கத் தொடங்கியது. எல்லோரும் கலைந்த பின் மதுரன் வாசலில் தனியாக நின்றார்; கையில் அந்தத் தகரப்பெட்டி. அருகில் வந்த நிவேதன் தன் வழக்கமான கேலிக் குரலைத் தாழ்த்தினான்.

“Boss... உங்களுக்குக் குற்றவாளி தெரிஞ்சுட்டதா?”

மதுரன் கிழக்கு வானத்தைப் பார்த்தபடி புன்னகைத்தார். “நிவேதன், இண்டைக்கு நீ ஒரு பகிடி சொன்னாய். அது இந்த வழக்கையே திறந்து விட்டது.”

“நானா? எந்தப் பகிடி Boss? நான் சொன்னதெல்லாம் பகிடிதானே!”

“அதுதான் பிரச்சினை,” என்றார் மதுரன். “பூட்டைத் திறந்தது சாவி; ஆனா இந்தக் கதையைத் திறந்தது உன்ர வாய். அது எதெண்டு நீயே யோசி.”

சற்றுத் தள்ளி நின்ற வசந்தன் இதைக் கேட்டிருந்தார். முற்றத்து மூலையில் சாய்ந்திருந்த சைக்கிளை ஒரு முறையும், மதுரனை ஒரு முறையும் பார்த்தார். இருவருக்குமிடையில் வார்த்தையில்லாத ஒரு புரிதல் ஓடியது. பின்னர் அமைதியாகத் தன் பெட்டியை மூடினார்.

“அவன் எங்கேயும் தப்பியோடல,” என்றார் மதுரன், அவர் குரலில் ஒரு பயங்கரமான எச்சரிக்கை ஒலித்தது. “ஏனெண்டா அவன் இப்போதும் இந்த முற்றத்திலதான் நிக்கிறான்... இருட்டில நம்மைப் பாத்து நக்கலாச் சிரிச்சுக்கிட்டு!”

நிவேதன் சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தான். முற்றத்தில் மாஸ்டர், பாக்கியம் அம்மா, மதுமிதா, கோபி, தர்மன், கந்தையா, பரமு, தனம் அக்கா — ஒவ்வொருவரும் தத்தம் முகங்களோடு நின்றிருந்தனர்.

“எட்டுப் பேர்... ஆனா ஒருத்தன் முகத்துக்குப் பின்னாடி ஒரு பயங்கரமான மிருகம் ஒளிஞ்சிருக்கு,” என்று நிவேதனின் உடல் சிலிர்த்தது.

மதுரன் தகரப்பெட்டியை மூடினார். “உண்மையைச் சொல்லவா நிவேதன்? முதலில் எனக்கே நம்ப முடியேல்ல.”

கிழக்கே சூரியன் எட்டிப் பார்த்தது. கோயில் மணி ஒலித்தது; ஆனால் அன்று அந்த ஒலியில் யாருக்கோ விடுக்கப்பட்ட எச்சரிக்கை இருந்தது போலத் தோன்றியது.

— வாசகர்களே உண்மையான குற்றவாளி யார்? கண்டுபிடித்து விட்டீர்களா? யார் என்பது அடுத்த இதழில்...

ஒரு செருப்பு மர்மம் கதைக்கான விடை.

உண்மையில் நடந்தது என்ன?

சிவராஜா ராஜ்மோகனின் நகைக்கடையில் மேலாளராக இருந்ததால், கடையின் தங்கக் கணக்குகளை கையாளும் வாய்ப்பு அவனுக்கு இருந்தது. சில மாதங்களாக சிறிய அளவில் தங்கம் காணாமல் போய்க்கொண்டிருந்தது. இதை ராஜ்மோகன் கண்டுபிடித்து, சிவராஜாவிடம் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கியிருந்தார்.

ராஜ்மோகனின் குடும்பம் யாழ்ப்பாணம் செல்லப்போகிறது என்பதையும் சிவராஜா அறிந்திருந்தான்.

அந்த இரவு வீட்டில் ராஜ்மோகன் மட்டும் இருப்பதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு அவன் அங்கு சென்றான். இருவருக்கும் ஏற்பட்ட வாக்குவாதத்தில், ராஜ்மோகனைத் தாக்கிக் கொன்றான்.

பின்னர் தன்னை வேறு திசையில் இருந்ததாகக் காட்டுவதற்காக கடற்கரைப் பகுதியில் சென்றிருந்த தனது செருப்பைத் திட்டமிட்டு தடயமாக விட்டுச் சென்றான். ஆனால் அவசரத்தில் ஒரு செருப்பை மட்டுமே அங்கே விட்டுவிட்டு, மற்றொரு செருப்பை நகைக்கடையின் கிடங்கில் மறைத்தான்.

அதுதான் மதுரனுக்கு முக்கியமான தடயமாக அமைந்தது.

செருப்பு எப்படி சிவராஜாவை காட்டியது?

• செருப்பில் இருந்த கடற்கரை மண் — அவன் கடற்கரைப் பகுதிக்குச் சென்றிருந்ததை காட்டியது.

• செருப்பில் இருந்த தங்கத் துகள் — நகைக்கடையுடன் தொடர்பை ஏற்படுத்தியது.

• சிவப்பு நூல் — நகைக்கடையில் பயன்படுத்தப்பட்ட பழைய நகை மூட்டைகளுடன் தொடர்பை காட்டியது.

• காணாமல் போன தங்கத்தின் கணக்கு — சிவராஜாவுக்கு இருந்த பணமோசடி நோக்கத்தை வெளிப்படுத்தியது.

• முக்கியமாக, அதே செருப்பின் மற்றொரு ஜோடி நகைக்கடையின் கிடங்கில் கிடைத்தது.

• ராஜ்மோகனின் குடும்பம் வெளியூரில் இருப்பதை அறிந்தவர்களில் சிவராஜாவுக்கும் வாய்ப்பு இருந்தது.

அதனால் மதுரன் இறுதியில் புரிந்துகொள்வது:

“கொலைகாரன் செருப்பைத் தடயமாக விட்டுச் சென்றான். ஆனால் அந்தச் செருப்பே அவனுடைய தடயமாக மாறிவிட்டது.”

நிவேதனின் கடைசி punch

மதுரன்:

“நிவேதன், கொலைகாரன் யார் தெரியுமா?”

நிவேதன்:

“சிவராஜாதானே பாஸ்?”

மதுரன் சிரித்தான்.

“எப்படிக் கண்டுபிடித்தாய்?”

நிவேதன்:

“இரண்டு செருப்பையும் ஒரே இடத்தில் வைக்காமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இரண்டு செருப்புக்கும் நடுவில் ஒரே கொலைகாரன்தான் இருந்திருக்கிறான்!”

மதுரன்:

“அது துப்பறியும் அறிவா?”

நிவேதன்:

“இல்லை பாஸ். இந்த முறை உங்கள் முன்னாடி நான் புத்திசாலியாகத் தெரியணும்னு முயற்சி.”