துண்டுத் துணி தந்த மர்மம்.

M&N Detective Bureau — மதுரன், நிவேதன் துப்பறியும் தொடர்

1. கொலையுண்ட வீட்டில்…

புத்தளத்தில் அன்று மாலை கடற்காற்று பலமாக வீசியது. கடலிலிருந்து வந்த உப்புக் காற்று, வீதியோரத்து மணலை வாரியிறைத்துக்கொண்டிருந்தது. நகரத்தின் ஒரு பழைய குடியிருப்புப் பகுதியில் மட்டும் பொலிஸ் வாகனங்களின் சிவப்பு, நீல விளக்குகள் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டிருந்தன.

அந்த வீட்டின் வாசலில் நின்றிருந்தவர்களின் முகங்களில் ஒரே கேள்வி!

கமலாதேவியைக் கொன்றது யார்?

அந்தக் கேள்விக்கான விடை, வீட்டின் நடுக்கூடத்தில் கிடந்த சடலத்தில் மட்டுமல்ல; தரையில் கிடந்த ஒரு சிறிய நீலத் துண்டிலும் ஒளிந்திருந்தது.

அன்று இரவு எட்டு மணியளவில், M&N Detective Bureau அலுவலகத்தில் மதுரன் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக்கொண்டிருந்தார். எதிரே சோபாவில் கால்மேல் கால் போட்டபடி கைப்பேசியில் ஏதோ பார்த்துக்கொண்டிருந்த நிவேதன், தொலைபேசி அழைப்பு வந்ததும் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான்.

“Boss, புத்தளம் பொலிஸிலிருந்து அழைப்பு. ஒரு பெண் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறாராம். நம்மை உடனே வரச் சொல்லுறாங்க.”

மதுரன் புத்தகத்தை மூடினார்.

“சரி. போகலாம்.”

நிவேதன் எழுந்து தனது மேலங்கியை எடுத்துக்கொண்டான்.

“Boss, ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லுங்க. இந்த முறை கொலை நடந்த வீட்டில் சாப்பிட ஏதாவது கிடைக்குமா? கடந்த கேஸில நாலு மணித்தியாலம் விசாரிச்சும் ஒரு தேத்தண்ணிகூடக் கிடைக்கேல்லை!”

“கொலையாளியைக் கண்டுபிடிக்கப் போறோமா, சாப்பிடப் போறோமா?”

“இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் செய்யிறதுதான் புத்திசாலித்தனம், Boss!”

மதுரன் மெல்லச் சிரித்தார்.

பின் இருவரும் கண்டி வீதியூடாக சில மணி நேரப் பயணத்தின் பின் புத்தளம் நகரத்தை களைப்புடன் சென்றடைந்தனர்.

வீடு பழைய பாணியில் கட்டப்பட்டிருந்தது. முன்னால் ஒரு சிறிய பூந்தோட்டம்; பக்கத்தில் தென்னை மரங்கள். வீட்டின் வாசலில் இரண்டு பொலிஸார் காவலுக்கு நின்றிருந்தனர்.

உதவிப் பொலிஸ் பரிசோதகர் பெரேரா அவர்களை வரவேற்றார்.

“வாங்க, மதுரன் ஐயா. உங்களைத்தான் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.”

“என்ன நடந்தது?” என்று மதுரன் கேட்டார்.

“கமலாதேவி என்று ஒரு பெண்மணி. வயது நாற்பத்தெட்டு. கணவர் வெளிநாட்டில் இருக்கிறார். மகள் கொழும்பில் படிக்கிறாள். தனியாகத்தான் இந்த வீட்டில் வசித்துவந்தார். இன்று மாலை அவருடைய தம்பி வீட்டுக்கு வந்தபோது சடலமாகக் கண்டிருக்கிறார்.”

“கதவு உடைக்கப்பட்டிருந்ததா?”

“இல்லை.”

“ஜன்னல்கள்?”

“எதுவும் உடைக்கப்படவில்லை. பூட்டிலும் சேதமில்லை.”

நிவேதன் புருவத்தை உயர்த்தினான்.

“அப்போ, கொலையாளி கதவைத் தட்டிவிட்டுத்தான் உள்ளே வந்திருக்கணும், இல்லையா?”

பெரேரா அவனைப் பார்த்தார்.

“அது எப்படிச் சாத்தியம்?”

“நம்ம ஊரில சில பேர் அனுமதி கேட்டு உள்ளே வந்து, அனுமதி இல்லாத வேலையைச் செய்துவிட்டுப் போவாங்க. அதைத்தான் சொன்னேன்!”

“நிவேதன்,” என்று மதுரன் அழைத்தார்.

“சரி Boss. இப்போதைக்கு பகிடி நிறுத்தம்.”

மதுரன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார்.

நடுக்கூடத்தில் கமலாதேவியின் சடலம் கிடந்தது. கழுத்தில் ஆழமான காயம். அருகிலிருந்த மேசையில் ஒரு கண்ணாடிக் குவளை உடைந்து கிடந்தது. தரையில் சிறிதளவு இரத்தம் படிந்திருந்தது.

மதுரன் சடலத்தைச் சுற்றியிருந்த பகுதியை அமைதியாக ஆராய்ந்தார். கதவின் தாழ்ப்பாள், சாளரத்தின் அமைப்பு, மேசையின் நிலை, சுவரிலிருந்த கடிகாரம் என ஒவ்வொன்றையும் கவனித்தார்.

அப்போது நிவேதனின் பார்வை தரையில் கிடந்த ஒரு சிறிய பொருளில் விழுந்தது.

“Boss, இதைப் பாருங்கோ.”

சடலத்திலிருந்து சுமார் இரண்டு அடி தள்ளி, நாற்காலியின் காலருகே நீல நிறத் துண்டு ஒன்று கிடந்தது. ஒரு விரலளவுக்குச் சற்றுப் பெரியது. ஒரு பக்கம் கிழிந்திருந்தது; விளிம்புகளில் நூல்கள் நீட்டிக்கொண்டிருந்தன.

மதுரன் குனிந்து பார்த்தார். ஆனால் அதைத் தொடவில்லை.

“வசந்தனை வரச் சொல்லியிருக்கிறீர்களா?” என்று பெரேராவிடம் கேட்டார்.

“வழியில் வருகிறார்.”

“நல்லது. இந்தத் துணியை யாரும் தொடவேண்டாம்.”

அவர் மீண்டும் அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தார்.

“இந்த வீட்டுக்கு அடிக்கடி வருகிறவர்கள் யார் யார்? உறவினர்கள், அயலவர்கள், வேலைக்காரர்கள், நண்பர்கள்—எல்லோருடைய பெயர்களும் வேண்டும்.”

பெரேரா தலையசைத்தார்.

மதுரனின் பார்வை மீண்டும் அந்த நீலத் துணியில் பதிந்தது.

“வீட்டுக்குள் நுழைந்தவர் கதவை உடைக்கவில்லை. வெளியேறியபோதும் பெரிய குழப்பத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. ஆனால் ஏதோ ஒன்றை இங்கே விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்.”

“அந்தத் துணியா, Boss?” என்று நிவேதன் கேட்டான்.

“அது தடயமாக இருக்கலாம். ஆனால் யாருடையது என்று தெரியாமல் முடிவுக்கு வரக்கூடாது.”

2. மூன்று சந்தேக நபர்கள்

முதலில் விசாரிக்கப்பட்டவர் கமலாதேவியின் தம்பி சண்முகம்.

நாற்பத்தைந்து வயதான அவர் பதற்றத்துடன் கைகளைப் பிசைந்துகொண்டிருந்தார்.

“அக்காவுக்கு யாருடனாவது பிரச்சினை இருந்ததா?” என்று மதுரன் கேட்டார்.

“அப்படி ஒன்றும் எனக்குத் தெரியாது. கொஞ்சம் கண்டிப்பானவள். யாரையும் சும்மா நம்பமாட்டாள்.”

“கடைசியாக எப்போது பார்த்தீர்கள்?”

“மூன்று நாட்களுக்கு முன்னால்.”

“இன்று ஏன் வந்தீர்கள்?”

“ஒரு ஆவணத்தில் கையெழுத்து வாங்க வேண்டியிருந்தது. தொலைபேசியில் அழைத்தேன்; எடுக்கவில்லை. அதனால்தான் நேரில் வந்தேன்.”

“வீட்டுக்குள் வந்ததும் என்ன செய்தீர்கள்?”

“முதலில் சமையலறைப் பக்கம் போனேன். பிறகு நடுக்கூடத்துக்கு வந்தபோதுதான் அக்கா தரையில் கிடந்ததைப் பார்த்தேன்.”

மதுரன் அவரைப் பார்த்தார்.

“சமையலறைக்குப் போனதற்கு என்ன காரணம்?”

சண்முகம் ஒரு கணம் தயங்கினார்.

“தண்ணீர் குடிக்கத்தான்.”

மதுரன் எதுவும் சொல்லாமல் அந்தப் பதிலை மனதில் குறித்துக்கொண்டார்.

அடுத்ததாக மாலதி விசாரணைக்கு அழைக்கப்பட்டாள். கமலாதேவியின் வீட்டில் பல மாதங்களாகச் சிறுசிறு வேலைகளைச் செய்துவந்தவள்.

“அம்மாவுக்கு யாருடனாவது தகராறு இருந்ததா?” என்று நிவேதன் கேட்டான்.

“எனக்குத் தெரியாது, ஐயா.”

“தெரியாதா, இல்ல சொல்ல விருப்பமில்லையா?”

மாலதி திடுக்கிட்டாள்.

“அப்படியெல்லாம் இல்லை. சில நாட்களாக அம்மா கவலையாக இருந்தாங்க. யாரோ தொலைபேசியில் அடிக்கடி பேசுவாங்க. பேசிவிட்டு முகம் மாறிடும்.”

“யார் பேசினாங்க என்று தெரியுமா?”

“தெரியாது. ஒருதடவை ஆண் குரல் கேட்டது.”

“அடடா! ஆண் குரல் என்றால் பாதிப் புத்தளம் சந்தேகப்பட்டியலில் வந்திடுமே!” என்று நிவேதன் சொன்னான்.

மாலதியின் முகத்தில் சிறிய புன்னகை தோன்றி மறைந்தது.

“இன்று எப்போது வந்தீர்கள்?” என்று மதுரன் கேட்டார்.

“காலையில் வந்தேன். வீட்டைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு மதியம் போயிட்டேன்.”

“போகும்போது அம்மா வீட்டில்தானே இருந்தாங்க?”

“ஆம்.”

“வேறு யாராவது வந்திருந்தார்களா?”

“வீட்டுக்கு முன்னால் ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் நின்றது. யாரென்று தெரியாது.”

“இதை ஏன் முதலில் சொல்லவில்லை?”

“அது முக்கியமாக இருக்கும் என்று நினைக்கவில்லை, ஐயா.”

“அது முக்கியமா இல்லையா என்று முடிவு செய்வது எங்கள் வேலை.”

மாலதி தலைகுனிந்தாள்.

மூன்றாவது நபர் ரவீந்திரன். உள்ளூரில் வியாபாரம் செய்துவந்த அவருக்கும் கமலாதேவிக்கும் பணம் தொடர்பாகத் தகராறு இருந்ததாகத் தெரியவந்தது.

“எனக்கும் அவருக்கும் ஒரு பிரச்சினை இருந்தது. அதுக்காக நான் கொலை செய்வேன் என்று நினைக்கிறீங்களா?” என்று அவர் கோபத்துடன் கேட்டார்.

“நாங்கள் இன்னும் எதையும் நினைக்கவில்லை,” என்றார் மதுரன்.

“நான் இன்று அந்த வீட்டுக்கே போகவில்லை!”

மதுரன் நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

“நாங்கள் அதைக் கேட்கவே இல்லையே.”

ரவீந்திரன் பேச்சிழந்தார்.

நிவேதன் மதுரனின் காதருகே மெதுவாகச் சொன்னான்:

“Boss, இந்த மனிதருடைய வாய் அவருடைய மூளையைவிட வேகமாக ஓடுது!”

மதுரன் சிரிக்கவில்லை. ஆனால் அந்தச் சிறிய முரண்பாட்டையும் மனதில் குறித்துக்கொண்டார்.

3. வசந்தனின் ஆய்வு

இரவு ஒன்பது மணிக்குப் பின்னர் வசந்தன் வந்தார்.

கையுறைகளை அணிந்துகொண்டு முதலில் அறையைப் புகைப்படம் எடுத்தார். பின்னர் சடலத்தைச் சுற்றியிருந்த பொருட்களின் நிலையைப் பதிவு செய்தார்.

“முன்கதவில் உடைப்பு இல்லை. பூட்டிலும் வெளிப்படையான சேதம் இல்லை,” என்றார் அவர். “ஆனால் பின்பக்கச் சாளரத்தின் அருகே சில தடயங்கள் இருக்கின்றன.”

“என்ன தடயம்?” என்று பெரேரா கேட்டார்.

“சாளரத்தின் அடிப்பகுதியில் மண் படிந்திருக்கிறது. தரையில் காலடித் தடங்களும் உள்ளன. அவற்றைச் சரியாகப் பதிவு செய்த பிறகுதான் எதையும் சொல்ல முடியும்.”

அவர் நீலத் துண்டை ஆதாரப் பையில் எடுத்தார்.

“இது வெட்டப்பட்டதுபோல் இல்லை. ஏதோ ஒன்றில் சிக்கிக் கிழிந்திருக்கலாம். ஓரத்தில் பழுப்பு நிறக் கறையும் இருக்கிறது.”

“மண்ணா?” என்று மதுரன் கேட்டார்.

“அப்படியிருக்கலாம். ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.”

நிவேதன் துணியைப் பார்த்தான்.

“வசந்தன் ஐயா, இந்தத் துணி பேசத் தொடங்கினால் நம்ம எல்லாரையும் விட அதிகம் தெரிஞ்சிருக்கும் போல!”

“துணி பேசாது,” என்றார் வசந்தன்.

“அதுதான் பிரச்சினை. பேசத் தெரிந்திருந்தால் குற்றவாளியை நேராகக் காட்டியிருக்கும்!”

வசந்தன் அவனை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு வேலையைத் தொடர்ந்தார்.

மதுரன் மட்டும் நிவேதனின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

அவர் பின்பக்கச் சாளரத்தருகே சென்றார். அங்கே ஒரு பூந்தொட்டி கவிழ்ந்து கிடந்தது. அதன் மண் தரையில் சிதறியிருந்தது. சில இடங்களில் மட்டும் ஈரமாக இருந்தது.

“இன்று மழை பெய்ததா?” என்று கேட்டார்.

“இல்லை,” என்றார் பெரேரா.

“அப்படியானால் இந்த மண் எப்படி ஈரமானது?”

யாருக்கும் பதில் தெரியவில்லை.

மதுரன் சாளரத்தின் உள் விளிம்பைப் பார்த்தார். அங்கே மிகச் சிறிய நீல நிற நாரொன்று சிக்கியிருந்தது.

“வசந்தன், இதையும் பதிவு செய்யுங்கள்.”

“சரி.”

“இந்த வீட்டின் பின்புறத்தில் இருந்து வெளியேற முடியும் தானே?”

“முடியும். அங்கே ஒரு குறுகிய சந்தி இருக்கிறது. அதிலிருந்து பிரதான வீதிக்குச் செல்லலாம்.”

மதுரன் மெதுவாகத் தலையசைத்தார்.

4. நிவேதனின் பகிடிக்குள் இருந்த தடயம்

வீட்டுக்கு எதிரே வசித்த அனுஷாவிடம் விசாரிக்க நிவேதன் சென்றான். அவள் வீட்டின் வாசலில் நின்றிருந்தாள்.

“நீங்கதான் அனுஷாவா? நான் நிவேதன். M&N Detective Bureau.”

“தெரியும். பொலிஸார் சொன்னாங்க.”

“அப்படியா? நல்லது. அப்போ என்னைப் பற்றிய நல்ல அபிப்பிராயமும் சொல்லியிருப்பாங்களே?”

“அதெல்லாம் சொல்லவில்லை!”

“அடடா! பொலிஸாருக்கு நகைச்சுவை உணர்வே இல்லையோ?”

அனுஷா சிரித்தாள்.

“சரி, இப்போ முக்கியமான விஷயம். இன்று மாலை இந்த வீட்டுப் பக்கம் யாராவது வந்ததைப் பார்த்தீங்களா?” என்று அவன் கேட்டான்.

“ஆறு மணிக்கு முன்னால் ஒருவர் வந்தார். முகம் சரியாகத் தெரியவில்லை. கையில் ஒரு சிறிய பை இருந்தது.”

“ஆணா?”

“ஆண் மாதிரித்தான் இருந்தது. ஆனால் தூரத்திலிருந்து பார்த்தேன்.”

“எந்தப் பக்கத்தால் வந்தார்?”

“பின்பக்கச் சந்தியிலிருந்து.”

நிவேதன் தலையைச் சாய்த்தான்.

“அப்படியா? முன்னால் கதவு இருக்க, பின்பக்கமாக வந்திருக்கிறார். காதலனாக இருந்தால் ரகசியம்; திருடனாக இருந்தால் திட்டம்!”

“நீங்க எல்லாத்தையும் காதலோடு சம்பந்தப்படுத்துவீங்களா?” என்று அனுஷா சிரித்தாள்.

“அது என் பழக்கம். ஆனால் விசாரணையில் நான் ரொம்பச் சீரியஸ்!”

அவள் அவனை நம்பாத பார்வையுடன் பார்த்தாள்.

“அந்த ஆள் போகும்போது ஏதாவது கவனிச்சீங்களா?” என்று மதுரன் அருகே வந்துகொண்டே கேட்டார்.

“ஆம். அவர் கையில் இருந்த பையைத் தரையில் படாமல் உயர்த்திப் பிடிச்சுக்கொண்டு போனார். ஏதோ நனைந்துவிடக்கூடாது என்பதுபோல.”

“பையின் நிறம்?”

“சரியாகத் தெரியவில்லை.”

அனுஷாவிடம் மேலும் சில கேள்விகளைக் கேட்டுவிட்டு இருவரும் வீட்டுக்குள் திரும்பினர்.

நிவேதன் வழக்கம்போல் பேசத் தொடங்கினான்.

“Boss, அந்த ஆள் நல்ல சுத்தமான ஆள்தான். வீட்டுக்குள் வந்து கொலையும் செய்துவிட்டு, வெளியே போகும்போது பையைத் தரையில் படாமல் தூக்கிக்கொண்டு போயிருக்கிறார்!”

மதுரன் சட்டென்று நின்றார்.

“மறுபடியும் சொல்லு.”

“என்ன Boss?”

“பையைப் பற்றிச் சொன்னதை.”

நிவேதன் மீண்டும் கூறினான்.

மதுரனின் பார்வை மாறியது. அவர் உடனே பின்பக்கச் சாளரத்தை நோக்கி நடந்தார்.

“வசந்தன்!”

“சொல்லுங்கள்.”

“இந்தத் துணியில் இருக்கிற மண்ணையும் சாளரத்தருகே இருக்கிற மண்ணையும் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். அந்த ஈரம் எதனால் வந்திருக்கலாம் என்பதையும் ஆராயுங்கள்.”

வசந்தன் அவரை உற்றுப் பார்த்தார்.

“உங்களுக்கு ஏதோ புரிந்துவிட்டதுபோல் இருக்கிறது.”

“இன்னும் நிரூபிக்கவில்லை.”

நிவேதன் மதுரனைப் பார்த்தான்.

“Boss, நான் சொன்ன பகிடியில ஏதாவது இருக்கா?”

“சில நேரங்களில் நீ தெரியாமல் முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லிவிடுகிறாய்.”

“அப்படியென்றால் அந்தப் பகிடியை என் விசாரணைக் கட்டணத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளலாமா?”

“முதலில் இந்த வழக்கை முடி.”

5. நான்காவது சந்தேகம்

விசாரணை மீண்டும் தொடங்கியது.

கமலாதேவியின் வீட்டுச் சாவி ஒன்றை அயலவர் அனுஷாவின் தாயிடம் கொடுத்து வைத்திருந்ததாகச் சண்முகம் தெரிவித்தார்.

“அவசரத்துக்கு உதவும் என்று அக்கா ஒரு சாவியைக் கொடுத்து வைத்திருந்தாள்,” என்றார் அவர்.

“அந்தச் சாவி இப்போதும் இருக்கிறதா?” என்று மதுரன் கேட்டார்.

அனுஷா வீட்டுக்குச் சென்று தேடிவிட்டு வந்தாள்.

“இருக்கிறது. இதோ!”

மதுரன் சாவியைப் பார்த்தார்.

“இந்தச் சாவி இருப்பதால் அனுஷா குற்றவாளி என்று சொல்ல முடியாது. சாவி வைத்திருப்பது ஒரு வாய்ப்பு மட்டுமே.”

நிவேதன் உடனே சொன்னான்:

“சரிதான் Boss. இல்லையென்றால் பூட்டுக் கடைக்காரர்கள் எல்லாரும் சிறைக்குப் போக வேண்டியிருக்கும்!”

யாரும் சிரிக்கவில்லை.

மதுரன் சண்முகத்தை நோக்கித் திரும்பினார்.

“நீங்கள் வீட்டுக்கு வந்ததும் சமையலறைக்குப் போனதாகச் சொன்னீர்கள். அங்கே என்ன பார்த்தீர்கள்?”

“ஒன்றுமில்லை.”

“அப்படியானால் ஏன் அங்கே போனீர்கள்?”

சண்முகம் பதில் சொல்லவில்லை.

“உங்களுக்கு ஏற்கெனவே ஏதாவது தெரிந்திருந்ததா?”

“இல்லை! எனக்கு எதுவும் தெரியாது!”

அவருடைய குரல் உயர்ந்தது.

மதுரன் அமைதியாக அவரைப் பார்த்துவிட்டு ரவீந்திரனை நோக்கினார்.

“கமலாதேவியிடம் நீங்கள் ஒரு இலட்சம் ரூபாய் கடன் வாங்கியிருந்தீர்களா?”

ரவீந்திரன் தலையசைத்தார்.

“ஆம். வியாபாரத்துக்காக வாங்கினேன். இன்னும் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை.”

“இன்று அவரைச் சந்தித்தீர்களா?”

“மதியம் வந்தேன். ஆனால் வீட்டுக்குள் போகவில்லை.”

“முதலில் ஏன் இதைச் சொல்லவில்லை?”

“பணம் தொடர்பாகப் பிரச்சினை இருந்ததால் என்னைச் சந்தேகப்படுவீர்கள் என்று பயந்தேன்.”

“பயப்படுவதற்கான காரணம் எப்போதும் குற்றமாக இருக்க வேண்டியதில்லை,” என்றார் மதுரன்.

அந்த நேரத்தில் மாலதி தனது கையைப் பின்னால் மறைப்பதை நிவேதன் கவனித்தான்.

“மாலதி, உங்கள் கையில் என்ன காயம்?”

அவள் திடுக்கிட்டாள்.

“சமையலறையில் கத்தி பட்டது, ஐயா.”

“எப்போ?”

“இன்று காலையில்.”

மதுரன் அவளுடைய கையைப் பார்த்தார். பின்னர் அவள் அணிந்திருந்த அடர் நீல நிற மேலாடையைக் கவனித்தார்.

அதன் ஒரு கைப்பகுதியின் விளிம்பில் சிறிய கிழிசல் இருந்தது.

அவர் அதைப் பார்த்ததை மாலதி உணர்ந்திருக்கலாம். உடனே கையை மடித்து மறைத்துக்கொண்டாள்.

மதுரன் எதுவும் சொல்லவில்லை.

ஆனால் அவரது மனதில் சந்தேகத்தின் முடிச்சு இறுகத் தொடங்கியது.

6. மண்ணுக்குள் புதைந்த ரகசியம்

இரவு பத்து மணியைத் தாண்டியிருந்தது.

வசந்தன் தனது முதற்கட்ட ஆய்வு முடிவுகளுடன் மதுரனை அணுகினார்.

“சடலத்துக்கு அருகே கிடைத்த துணி பருத்தி கலந்த செயற்கை நாரால் ஆனது. அது ஏதோ கூரிய விளிம்பில் சிக்கிக் கிழிந்திருக்கிறது. சாளரத்தில் கிடைத்த நீல நார்களும் இதே வகையைச் சேர்ந்தவை.”

“துணியின் கறை?”

“மண்ணாக இருக்கலாம். இன்னும் ஒப்பீட்டு ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.”

மதுரன் சிறிது நேரம் சிந்தித்தார்.

“பெரேரா, ஒரு உதவி வேண்டும். மாலதியின் வீட்டின் பின்புறத்தைப் பொலிஸாருடன் சேர்ந்து சோதனை செய்ய முடியுமா?”

“மாலதியின் வீட்டையா?”

“ஆம். ஆனால் அவளைக் குற்றவாளி என்று இப்போதே முடிவு செய்ய வேண்டாம். சந்தேகத்துக்குரிய தடயம் ஏதாவது இருக்கிறதா என்று மட்டும் பாருங்கள்.”

பொலிஸார் உடனடியாகப் புறப்பட்டனர்.

நிவேதன் மதுரனின் அருகே வந்தான்.

“Boss, உங்களுக்கு இப்போ மாலதியின் மேல் சந்தேகம் வந்துவிட்டதா?”

“சந்தேகம் வருவது வேறு. நிரூபிப்பது வேறு.”

“ஆனால் அந்த மேலாடையிலிருந்த கிழிசலைப் பார்த்ததும் ஏதோ யோசித்தீங்களே?”

மதுரன் பதில் சொல்லவில்லை.

சுமார் நாற்பது நிமிடங்களுக்குப் பின்னர் பொலிஸ் பரிசோதகர் பெரேரா தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

“மதுரன் ஐயா, நீங்கள் சொன்ன இடத்தில் ஏதோ கிடைத்திருக்கிறது.”

“என்ன கிடைத்தது?”

“மாலதியின் வீட்டுக்குப் பின்புறம், ஒரு செடிக்கருகே மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்டிருந்த நீலத் துணியின் மற்றொரு பகுதி. யாரோ அவசரமாகப் புதைத்ததுபோல் இருக்கிறது.”

மதுரன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார்.

“அதைத் தொடாமல் ஆதாரமாகப் பதிவு செய்யுங்கள். புகைப்படம் எடுங்கள். வசந்தனிடம் ஒப்படைக்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.”

“சரி, ஐயா.”

அழைப்பு முடிந்ததும் நிவேதன் மதுரனைப் பார்த்தான்.

“Boss… இப்போவாவது சொல்லுங்கோ. உங்களுக்கு யார் என்று தெரிஞ்சிட்டதா?”

மதுரன் மெதுவாகத் தலையசைத்தார்.

“துண்டுத் துணியின் இரு பகுதிகளும் ஒன்றோடொன்று பொருந்தினால், ஒரு முக்கியமான கேள்விக்குப் பதில் கிடைக்கும்.”

“என்ன கேள்வி?”

“கொலையாளி எதை மறைக்க முயன்றார்?”

7. முடிச்சை அவிழ்த்த மதுரன்

சிறிது நேரத்தில் வசந்தன் ஆதாரப் பையை எடுத்துக்கொண்டு வந்தார். அதற்குள் மண்ணிலிருந்து கண்டெடுக்கப்பட்ட நீலத் துணி இருந்தது.

அவர் இரண்டு துண்டுகளையும் அருகருகே வைத்துப் பார்த்தார்.

கிழிந்த விளிம்புகள் ஒன்றோடொன்று பொருந்தின.

“இரண்டும் ஒரே ஆடையிலிருந்து கிழிந்தவை என்பதற்கு வலுவான ஆதாரம் இருக்கிறது,” என்றார் வசந்தன். “நூல்களின் அமைப்பும், நிறமும், கிழிந்த விளிம்பின் வடிவமும் பொருந்துகின்றன.”

“அப்படியானால் மாலதியின் மேலாடையை ஆய்வு செய்தால் உறுதிப்படுத்த முடியுமா?” என்று மதுரன் கேட்டார்.

“முடியும். அதையும் ஆதாரமாகப் பெற்று ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.”

மதுரன் தலையசைத்தார்.

“அப்படியே செய்யுங்கள்.”

நிவேதன் இரு துண்டுகளையும் பார்த்தான்.

“அடடா! துணியைக் கிழித்துவிட்டு ஒரு பகுதியை வீட்டில் விட்டுவிட்டு, இன்னொரு பகுதியைத் தன் வீட்டுக்குப் பின்னால் புதைத்திருக்கிறார். இதைவிடப் பெரிய தவறு என்ன இருக்க முடியும், Boss?”

“குற்றம் செய்தவர் எல்லாவற்றையும் மறைக்கலாம் என்று நினைப்பார். ஆனால் ஒரு சிறிய தவறு போதும்.”

“அந்தத் தவறுதான் இங்கே நடந்திருக்கிறதா?”

“அப்படித்தான் தெரிகிறது.”

மதுரன் எழுந்து அறையின் நடுவே நின்றார்.

“கதவு உடைக்கப்படவில்லை. பூட்டு சேதப்படுத்தப்படவில்லை. வீட்டின் அமைப்பை அறிந்த ஒருவர் உள்ளே நுழைந்திருக்கிறார். சாளரத்தின் அருகே கிடைத்த தடயங்களும், துண்டுத் துணியும், மண்ணும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுகின்றன. பின்னர் அந்தத் துணியின் மற்றொரு பகுதி மாலதியின் வீட்டுக்குப் பின்னால் புதைக்கப்பட்ட நிலையில் கிடைக்கிறது.”

வசந்தன் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

“ஆனால்,” என்று மதுரன் தொடர்ந்தார், “துணி அவளுடையது என்பதைக் கண்டுபிடிப்பது மட்டும் போதாது. அவள் கொலையைச் செய்தாள் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும். அவளுடைய மேலாடையிலுள்ள கிழிசல், கையில் ஏற்பட்ட காயம், சம்பவ நேரம் பற்றிய தகவல்கள், தடயவியல் முடிவுகள்—இவை அனைத்தையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.”

நிவேதன் மெதுவாகத் தலையாட்டினான்.

“Boss, இப்போ புரியுது. நீங்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே துணியை மட்டும் பார்க்கவில்லை. அதை யார் ஏன் மறைக்க வேண்டும் என்பதைத்தான் யோசித்திருக்கிறீர்கள்.”

மதுரன் அவனைப் பார்த்தார்.

“சரியாகச் சொன்னாய்.”

“அப்படியானால் மாலதிதான் குற்றவாளியா?”

மதுரன் நேரடியாகப் பதில் சொல்லவில்லை.

“நாளைக்கு அவளிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும்.”

“என்ன கேள்வி, Boss?”

“அவளுடைய மேலாடையின் கிழிந்த பகுதியைப் பற்றி.”

வசந்தன் மதுரனை உற்றுப் பார்த்தார். அவரது முகத்தில் ஏதோ புரிந்துகொண்டதற்கான அறிகுறி தெரிந்தது.

நிவேதன் மட்டும் இன்னும் குழப்பத்திலிருந்தான்.

“Boss, ஒரு விஷயம் கேட்கட்டுமா?”

“கேள்.”

“இந்தக் கொலைக்கான காரணம் என்ன? பணமா? பகையா? இல்ல வேற ஏதாவது பிரச்சினையா?”

மதுரன் சாளரத்துக்கு வெளியே பார்த்தார்.

“அதுதான் இன்னும் தெரிய வேண்டிய உண்மை.”

“அப்படியானால் வழக்கு முடியவில்லையே!”

“குற்றவாளியை அடையாளம் காண்பதும், குற்றத்துக்கான காரணத்தை நிரூபிப்பதும் இரண்டு வேறு விஷயங்கள், நிவேதன்.”

நிவேதன் பெருமூச்சுவிட்டான்.

“சரி Boss. நாளைக்கு மறுபடியும் வர வேண்டியதுதான்.”

மதுரன் மெதுவாகச் சிரித்தார்.

“நாளைக்கு நீ வர வேண்டியதில்லை.”

“என்னது?”

“இந்த முறை நான் மட்டும் போகிறேன்.”

நிவேதனின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்தது.

“ஏன், Boss?”

மதுரன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவர் ஆதாரப் பையில் இருந்த துண்டுத் துணியை இன்னுமொரு முறை பார்த்தார். பின்னர் அதை வசந்தனிடம் கொடுத்துவிட்டு வெளியே நடந்தார்.

8. இன்னும் திறக்கப்படாத ரகசியம்

இரவு பதினொன்றரை மணி.

வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் நிவேதன் அமைதியாக இருந்தான். வழக்கமாகப் பேசிக்கொண்டே வருபவன் அன்று ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

இறுதியில் அவனால் பொறுக்க முடியவில்லை.

“Boss…”

“என்ன?”

“உண்மையைச் சொல்லுங்கோ. மாலதிதான் கொலையாளி என்று உங்களுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்துவிட்டதா?”

மதுரன் காரைச் செலுத்தியபடியே கேட்டார்:

“நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”

“துணி அவளுடையது. அவளுடைய வீட்டுக்குப் பின்னால் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவளுடைய உடையிலும் கிழிசல் இருக்கிறது. அதற்கு மேலே என்ன வேண்டும்? ஆனாலும்… ஏதோ ஒன்று இடிக்கிறது.”

மதுரன் அவனை ஒருமுறை பார்த்தார்.

“எது இடிக்கிறது?”

“ஒரு குற்றவாளி இவ்வளவு பெரிய தடயத்தைத் தன் வீட்டுக்குப் பின்னால் புதைத்துவைப்பாரா? அதுவும் பொலிஸார் தேடினால் கிடைத்துவிடும் இடத்தில்?”

மதுரனின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.

“அதைத்தான் நானும் யோசிக்கிறேன்.”

“அப்படியானால் யாரோ அவளை மாட்டிவிட முயற்சி செய்கிறார்களா?”

“அப்படியும் இருக்கலாம்.”

நிவேதன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான்.

“Boss! அப்படியென்றால் நம்ம முன்னால் இருக்கிற சந்தேக நபர்களில் இன்னொருவர்…”

“நிவேதன்.”

“என்ன?”

“எல்லா முடிச்சுகளையும் ஒரே இரவில் அவிழ்க்க நினைக்காதே.”

நிவேதன் பெருமூச்சுவிட்டான்.

“சரி. ஆனாலும் ஒரு விஷயம். நீங்கள் குற்றவாளியைக் கண்டுபிடித்துவிட்டீர்கள் என்பது மட்டும் எனக்குப் புரிகிறது.”

மதுரன் பதிலளிக்கவில்லை.

அவரது மனதில் அன்றைய நிகழ்வுகள் ஒவ்வொன்றாக இணைந்துகொண்டிருந்தன—சடலத்துக்கு அருகில் கிடந்த துண்டு, சாளரத்தில் சிக்கிய நார், ஈரமான மண், பையை உயர்த்திப் பிடித்துச் சென்ற நபர், மாலதியின் மேலாடையிலிருந்த கிழிசல், வீட்டுக்குப் பின்னால் புதைக்கப்பட்ட துணி…

அவற்றுக்கிடையே இன்னும் ஒரு சிறிய முரண்பாடு இருந்தது.

அந்த முரண்பாட்டின் விடை தெரிந்துவிட்டால், கமலாதேவியின் கொலைக்குப் பின்னால் இருந்த உண்மையும் வெளிவந்துவிடும்.

கார் அலுவலகத்தை அடைந்தது.

இறங்குவதற்கு முன் நிவேதன் மீண்டும் கேட்டான்:

“Boss… உங்களுக்கு உண்மையான குற்றவாளி தெரிஞ்சுட்டதா?”

மதுரன் அவனை நேராகப் பார்த்தார்.

“தெரிந்திருக்கலாம்.”

“அப்படியானால் யார்?”

மதுரன் கதவைத் திறந்தார்.

“நாளைக்கு அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் கிடைக்கும்.”

“நாளைக்கா? யாரிடம் கேட்கப் போறீர்கள்?”

மதுரன் வெளியே இறங்கினார்.

“குற்றவாளியிடம்தான்.”

நிவேதன் காருக்குள் அப்படியே அமர்ந்திருந்தான்.

மதுரன் மட்டும் அலுவலகத்தின் கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றார்.

மேசையின் மீது இருந்த கோப்பைத் திறந்தார். அதிலிருந்த நான்கு சந்தேக நபர்களின் பெயர்களையும் ஒருமுறை பார்த்தார். பின்னர் ஒரு பெயரின் அருகே பேனாவால் சிறிய குறியொன்றை இட்டார்.

அந்தப் பெயரை வாசகர்களுக்குக் காட்டாமல் கோப்பை மூடினார்.

வெளியே நின்ற நிவேதனின் குரல் கேட்டது.

“Boss! ஒரு நிமிஷம்!”

மதுரன் திரும்பிப் பார்த்தார்.

“என்ன?”

“நாளைக்கு நான் வர வேண்டாமென்று சொன்னீங்களே… ஆனால் கொலையாளி யாரென்று தெரிந்துகொள்ளாமல் என்னால் தூங்க முடியாது!”

மதுரன் சிரித்தார்.

“அப்படியானால் இன்று தூங்காதே!”

கதவு மூடப்பட்டது.

அந்த இரவில் புத்தளத்தின் பல வீடுகளில் விளக்குகள் அணைந்தன. ஆனால் M&N Detective Bureau அலுவலகத்தில் மட்டும் மதுரனின் மேசை விளக்கு நீண்ட நேரம் எரிந்துகொண்டிருந்தது.

அந்தக் கோப்புக்குள் இருந்த பெயர் யாருடையது?

மாலதியா? சண்முகமா? ரவீந்திரனா? அல்லது இதுவரை யாரும் சந்தேகிக்காத வேறு ஒருவரா?

மதுரனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. நிவேதனுக்குச் சந்தேகம் இருந்தது. வசந்தனுக்குப் புரிந்திருந்தது.

ஆனால் கமலாதேவியின் கொலையின் பின்னால் இருந்த முழு உண்மையை அவர்கள் இன்னும் உலகுக்கு அறிவிக்கவில்லை.

ஏனெனில், அந்தத் துண்டுத் துணி ஒரு கொலையாளியின் தடயமாக மட்டுமல்ல…

இன்னொருவரைக் குற்றவாளியாக்குவதற்காக வேண்டுமென்றே வைக்கப்பட்ட ஆதாரமாகவும் இருக்கக்கூடும்!

— உண்மையான குற்றவாளி யார்? அடுத்த கதையுடன்...

[இக் கதையில் வரும் சம்பவங்கள், பெயர்கள், இடங்கள் யாவும் கதாசிரியர் கேசவனின் கற்பனையே. எவரையுமோ, எந்த இடத்தையுமோ, எந்தச் சம்பவத்தையுமோ குறிப்பிடவில்லை.]

“திறந்த பூட்டு மர்மம்” கதைக்கான விடை.

மதுரனின் விளக்கம்: “குற்றவாளி பரமுதான். அக்கா சொன்னபடி மாடத்துச் சாவி இருப்பது அவனுக்குத் தெரியும்; ஆச்சியின் சீலைப் பெட்டிக்குள்தான் பணம் இருக்குமென்பதும் அவனுக்கே தெரியும் — புது அலுமாரியைத் தொடாததே அதற்குச் சான்று. நிவேதன் சிரிப்பாகச் சொன்ன ‘ரகசியத்தை ஆரோ காதில சொல்லிக் குடுத்திருக்கினம்’ என்ற வரி சுட்டியது இவனைத்தான். வாணத் திரி இருபத்தைந்து நிமிடம் தானாக எரியும்; அந்த இடைவெளியில் சைக்கிளில் வந்து, கையுறையோடு சாவியால் திறந்து, திருடி, சாவியை மாடத்திலேயே திருப்பி வைத்தான்; அவசரத்தில் கற்பூரத் தட்டு இடம் மாறியது. பெட்டியில் கண்ட வெடிமருந்துத் துகளும் சைக்கிள்ச் சங்கிலி எண்ணெயும் அவனுடையவை; கோபி மோட்டார் சைக்கிளில் போனவன், தர்மனுக்கு ஆஸ்பத்திரிச் சாட்சி உண்டு, கந்தையாவின் தடம் பகல் நேரத்தது. காரணம் சீட்டுக் கடன் — தங்கை மகளின் கலியாணப் பணத்தையே தொடத் துணிந்தான்.”