நள்ளிரவில் ஒலித்த மணி

நள்ளிரவில் ஒலித்த மணி

M&N Detective Bureau — மதுரன், நிவேதன் துப்பறியும் தொடர்

அத்தியாயம் 1: கலை நிலையத்தின் இரகசியம்

இரவு பதினொரு மணி ஐம்பத்தேழு நிமிடங்கள்.

யாழ்ப்பாணம், நாவற்குழியில் அமைந்திருந்த அந்த ஐம்பது வருடப் பழமையான வீட்டைச் சுற்றி இருள் கவிந்திருந்தது.

கலை நிலையம்.

அதுதான் அந்த வீட்டின் பெயர்.

ஒரு காலத்தில் கலை நிகழ்ச்சிகளும் இலக்கியக் கூட்டங்களும் நடைபெற்ற அந்த வீட்டில், இப்போது பழைய நினைவுகளும் அமைதியுமே எஞ்சியிருந்தன. காலத்தால் மங்கிய சுவர்கள், கனமான தேக்குமரக் கதவுகள், நீண்ட வராந்தா, சுவரில் தொங்கிய பழைய புகைப்படங்கள் என அந்த வீடு கடந்த காலத்தின் கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால் அன்றிரவு அந்த வீட்டின் சுவர்களுக்குள் இன்னொரு கதை எழுதப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.

அது ஒரு மரணத்தின் கதை.

“ஐயோ! யாராவது வாங்கோ! கதவை உடைச்சுத் திறவுங்கோ!”

வீட்டின் வடக்குப் பகுதியில் இருந்த நூலகத்திலிருந்து எழுந்த கூக்குரல், நள்ளிரவு அமைதியைக் கிழித்தது.

சில நொடிகளுக்குள் வீட்டிலிருந்தவர்கள் அனைவரும் அங்கே ஓடிவந்தார்கள்.

கதவு உள்ளிருந்து பூட்டப்பட்டிருந்தது.

உள்ளே இருந்த சத்தியமூர்த்தி ஐயாவை எவ்வளவு அழைத்தும் பதில் இல்லை.

இறுதியில், வீட்டின் மருமகன் அரவிந்தனும் மற்றவர்களும் சேர்ந்து கதவை உடைத்துத் திறந்தார்கள்.

அவர்கள் கண்ட காட்சி அனைவரையும் அதிர்ச்சியில் உறைய வைத்தது.

அறையின் நடுவில் இருந்த மேசைக்கு அருகே சத்தியமூர்த்தி இறந்து கிடந்தார். அவருடைய வலது கை மேசையின் விளிம்பில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. தரையில் உடைந்த கண்ணாடிக் குவளை ஒன்று கிடந்தது. மேசையின் மீது பாதியளவு குடிக்கப்பட்ட தேநீர்க் கோப்பையும் திறந்திருந்த ஒரு பழைய கணக்குப் புத்தகமும் இருந்தன.

ஜன்னல்கள் இரண்டும் உள்ளிருந்து தாழிடப்பட்டிருந்தன.

கதவின் உள்தாழ்ப்பாள் பொருத்தப்பட்டிருந்தது.

அறைக்குள் வேறு யாரும் இல்லை.

வெளியேற முடியாத அறைக்குள் நிகழ்ந்த மரணம்!

அது தற்கொலையா? அல்லது யாரோ திட்டமிட்டு நடத்திய கொலையா?

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடித்தான் மறுநாள் காலை மதுரனும் நிவேதனும் நாவற்குழிக்கு வந்தார்கள்.

அத்தியாயம் 2: மதுரனின் வருகை

“பாஸ், இந்த வீட்டைப் பார்த்தால் எனக்கொரு சந்தேகம்.”

கலை நிலையத்தின் முன்வாசலில் நின்றபடி தனது கறுப்புக் கண்ணாடியைக் கழற்றினான் நிவேதன்.

“என்ன சந்தேகம்?” என்று கேட்டான் மதுரன்.

“இந்த வீட்டில இருக்கிற ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு ரகசியத்தை மறைக்கிற மாதிரி இருக்கினம். சிலர் முகத்தால மறைக்கிறாங்க. சிலர் கண்ணால மறைக்கிறாங்க. இன்னும் சிலர்…”

“இன்னும் சிலர்?”

“என்னைப் பார்த்தவுடனே காதலை மறைக்கிறாங்க, பாஸ்!”

மதுரன் அவனை ஒருமுறை பார்த்தான்.

“விசாரணைக்கு வந்திருக்கிறோம், நிவேதன். உன்னுடைய திருமண விளம்பரத்துக்கு இல்லை.”

“அதுதான் பாஸ். நான் விசாரணையையும் காதலையும் ஒரே நேரத்தில செய்யக்கூடியவன். நேரத்தை மிச்சப்படுத்துறேன்!”

மதுரன் எதுவும் சொல்லாமல் வீட்டுக்குள் நடந்தான்.

அவனது முகத்தில் வழக்கமான அமைதி. ஆனால் கண்கள் மட்டும் ஒவ்வொரு பொருளையும் அளந்துகொண்டிருந்தன.

உள்ளூர் பொலிஸ் நிலையப் பொறுப்பதிகாரியான உப பொலிஸ் பரிசோதகர் குணரத்தினம் அவர்களை வரவேற்றார்.

“மதுரன் ஐயா, இந்த வழக்கு எங்களுக்கு பெரிய தலைவலியாக இருக்கு. தற்கொலையா, கொலையா என்று இன்னும் தீர்மானிக்க முடியவில்லை.”

“இறந்தவரைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்.”

“சத்தியமூர்த்தி ஐயாவுக்கு அறுபத்தெட்டு வயது. கலை நிலையத்தை ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் அவருடைய தந்தை கட்டினார். ஒரு காலத்தில் கலை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தப்பட்ட இடம். பின்னர் அது அவர்களுடைய குடும்ப வீடாக மாறிவிட்டது. அவருக்கு சொத்துக்களும் பழைய வியாபாரங்களும் நிறைய இருந்தன.”

“எதிரிகள்?”

“இருந்திருக்கலாம். குடும்பத்துக்குள்ளேயும் சில பிரச்சினைகள் இருந்ததாகத் தெரிகிறது.”

“சடலத்தை யாராவது தொட்டார்களா?”

“கதவை உடைத்த பிறகு நாடியைப் பார்க்க முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள். அதற்குப் பிறகு நாங்கள் வந்து அறையைப் பாதுகாத்தோம்.”

“சரி. முதலில் அறையைப் பார்ப்போம்.”

அத்தியாயம் 3: மூடிய கதவுக்குப் பின்னால்

நூலகத்துக்குள் நுழைந்ததும் மதுரன் கதவின் உள்புறத்தை நீண்ட நேரம் கவனித்தான்.

பழைய தேக்குமரக் கதவு. உள்ளே நகர்த்தக்கூடிய கனமான உலோகத் தாழ்ப்பாள். கதவின் சட்டத்தில் சில உராய்வுத் தடங்கள்.

“கதவை உடைப்பதற்கு முன்னால் தாழ்ப்பாள் சரியாகப் பொருத்தப்பட்டிருந்ததா?” என்று கேட்டான்.

“ஆம். கதவை உடைத்துத்தான் திறந்தோம்,” என்றார் குணரத்தினம்.

மதுரன் பதிலளிக்கவில்லை.

அறையின் மறுபுறத்தில் தடயவியல் நிபுணர் வசந்தன் நின்றிருந்தார்.

“மரண நேரம் என்ன, வசந்தன்?”

“ஆரம்பப் பரிசோதனையின்படி இரவு பத்து மணிக்கும் பதினொன்றரை மணிக்கும் இடையில் இருக்கலாம். ஆனால் துல்லியமான நேரத்தைச் சொல்ல உடற்கூற்றுப் பரிசோதனை முடிவுகள் தேவை.”

“விஷம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறதா?”

“இன்னும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. உடலில் வெளிப்படையான பெரிய காயங்கள் இல்லை. வாயைச் சுற்றியும் நகங்களுக்குக் கீழேயும் சில மாதிரிகளை எடுத்திருக்கிறேன். இரசாயனப் பரிசோதனை முடிந்த பிறகுதான் தெளிவாகும்.”

வசந்தன் மேசையைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

“இங்கே மூன்று முக்கியமான பொருட்கள் இருக்கின்றன. தேநீர்க் கோப்பை, உடைந்த கண்ணாடிக் குவளை, திறந்த கணக்குப் புத்தகம்.”

“கைரேகைகள்?”

“தேநீர்க் கோப்பையில் இறந்தவருடைய கைரேகைகள் இருக்கின்றன. மேசையின் ஓரத்தில் சில பகுதிக் கைரேகைகள் கிடைத்துள்ளன. கதவின் உள்தாழ்ப்பாளிலும் தடயங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் பழைய மரப்பரப்பிலும் உலோகத்திலும் கிடைத்த தடயங்கள் அனைத்தும் தெளிவாக இல்லை. மாதிரிகளை மற்றவர்களின் கைரேகைகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.”

மதுரன் மேசைக்கு அருகே சென்றான்.

கணக்குப் புத்தகத்தின் கடைசிப் பக்கத்தில் சிவப்பு மையால் ஒரு தொகை எழுதப்பட்டிருந்தது.

ரூபா 48,00,000.

அதற்குக் கீழே ஒரு பெயர் எழுதப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அந்தப் பெயர் கறுப்பு மையால் பலமாக அடித்துக் கிறுக்கப்பட்டிருந்தது.

“இந்தக் கணக்குப் புத்தகம் யாருடையது?”

“சத்தியமூர்த்தி ஐயாவுடையது,” என்றார் குணரத்தினம். “அவருடைய பழைய வியாபாரக் கணக்குகள் அதில்தான் இருக்கின்றன.”

மதுரன் பக்கத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தான்.

“இந்தப் புத்தகம் ஏன் திறந்திருந்தது?”

“அவருடைய கடைசிக் கணக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்திருப்பார்,” என்றார் குணரத்தினம்.

“அப்படியும் இருக்கலாம்.”

மதுரன் புத்தகத்தை மீண்டும் அதே இடத்தில் வைத்தான்.

பின்னர் மேசையின் கீழ்ப்பகுதியையும், நாற்காலியின் கால்களையும், தரையில் இருந்த உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகளையும் கவனமாக ஆராய்ந்தான்.

அடுத்து ஜன்னலருகே சென்றான்.

“இந்த ஜன்னல்களைத் திறக்க முடியுமா?”

“முடியும். ஆனால் இரண்டும் உள்ளிருந்து தாழிடப்பட்டிருந்தன.”

மதுரன் ஜன்னலின் கீழ்ப்பகுதியைப் பார்த்தான். தூசி படிந்திருந்தது. ஒரு மூலையில் மட்டும் தூசி சற்றுக் கலைந்திருந்தது.

“சுவாரசியம்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

“என்ன, பாஸ்?” என்று நிவேதன் கேட்டான்.

“இப்போதைக்கு ஒன்றுமில்லை.”

“உங்களுக்கு ஏதாவது தெரிந்தால் எனக்கும் சொல்லுங்க. இல்லாட்டி இந்த வீட்டில இருக்கிற அழகான பெண்களிடம் நான் கேள்வி கேட்க வேண்டியிருக்கும்.”

“நீ கேள்வி கேட்பதற்கும் அவர்கள் பதில் சொல்வதற்கும் சம்பந்தம் இருக்க வேண்டியதில்லை,” என்றான் மதுரன்.

அத்தியாயம் 4: நான்கு முகங்கள்

சண்முகநாதனின் மரணத்துக்கு முந்தைய இரவில் கலை நிலையத்தில் இருந்தவர்கள் நால்வர்.

அரவிந்தன் — இறந்தவரின் மருமகன்.

மாலினி — சண்முகநாதனின் மகள்.

தேவகி — பல வருடங்களாக வீட்டைப் பராமரித்து வந்த பெண்.

சந்திரசேகரன் — குடும்பத்தின் பழைய கணக்காளர்.

முதலில் அரவிந்தனை விசாரித்தார் குணரத்தினம்.

“இரவு பத்து மணியிலிருந்து பதினொரு மணி வரைக்கும் எங்கே இருந்தீர்கள்?”

“என்னுடைய அறையில்தான். தொலைபேசியில் நண்பருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.”

“யாராவது உங்களைப் பார்த்தார்களா?”

“இல்லை. ஆனால் என் அழைப்புப் பதிவைச் சரிபார்க்கலாம்.”

அரவிந்தன் பதில்களைத் தயக்கமின்றிச் சொன்னான். அவனுடைய முகத்தில் பயத்தைவிட எரிச்சலே அதிகமாக இருந்தது.

அடுத்து மாலினி வந்தாள்.

அவளது கண்கள் வீங்கியிருந்தன.

“அப்பா இறப்பதற்கு முன்னால் ஏதாவது பிரச்சினை இருந்ததா?” என்று மதுரன் கேட்டான்.

“சில நாட்களாக அவர் மிகவும் கவலையாக இருந்தார். யாரோ அவருடைய பணத்தைத் திருடியிருப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.”

“யாரைச் சந்தேகப்பட்டார்?”

“எனக்குத் தெரியாது. அப்பா எதையும் என்னிடம் முழுமையாகச் சொல்லமாட்டார்.”

“அவருக்கு யாரிடமாவது பகை இருந்ததா?”

மாலினி சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

“அவர் எல்லோரையும் சந்தேகப்படுவார். ஆனால் சந்திரசேகரனை மட்டும் மிகவும் நம்பினார்.”

அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் மதுரன் அவளது முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான்.

“சந்திரசேகரன் எத்தனை வருடங்களாக இங்கே வேலை செய்கிறார்?”

“இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கும் மேலாக.”

“சரி. நன்றி.”

மாலினி வெளியேறியதும் நிவேதன் அவளுடன் வராந்தாவுக்கு வந்தான்.

“மிஸ் மாலினி, உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா?”

“என்ன?”

“உங்கள் அப்பா கோபப்படும்போது எப்படிப் பேசுவார்?”

அவள் எதிர்பாராத கேள்வியால் சற்றுத் திகைத்தாள்.

“ஏன் அதைக் கேட்கிறீர்கள்?”

“ஒரு மனிதரைப் புரிந்துகொள்ள அவர் கோபப்படும்போது பயன்படுத்தும் வார்த்தைகள் உதவும். நான் கோபப்படும்போது கவிதை சொல்வேன்.”

மாலினியின் துயரத்துக்கு நடுவிலும் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.

“அப்பா கோபப்பட்டால், ‘கணக்கில் ஒரு பைசாவும் தவறக்கூடாது’ என்பார்.”

“அப்படியா? நல்ல கொள்கை. என்னுடைய கணக்கில் மட்டும் காதல் செலவுகள் கொஞ்சம் அதிகம்.”

“நீங்கள் எப்போதும் இப்படித்தானா பேசுவீர்கள்?”

“இல்லை. சில நேரம் இன்னும் மோசமாகப் பேசுவேன்.”

அவள் சிறிது சிரித்தாள்.

தூரத்திலிருந்து இதைக் கவனித்த மதுரன் தலையசைத்தான். நிவேதனின் விளையாட்டுத்தனம் சில நேரங்களில் விசாரணைக்கு உதவுவதையும் அவன் அறிந்திருந்தான்.

பின்னர் தேவகி விசாரிக்கப்பட்டாள்.

“இரவு உணவுக்குப் பிறகு ஐயாவுக்கு யார் தேநீர் கொடுத்தது?”

“நான்தான், ஐயா.”

“எத்தனை மணிக்கு?”

“பத்து மணிக்குக் கொஞ்சம் முன்னால் இருக்கும்.”

“அதற்குப் பிறகு அவரைப் பார்த்தீர்களா?”

“இல்லை. அவர் நூலகத்துக்குள் போன பிறகு நான் சமையலறையில் இருந்தேன்.”

“அவருக்கு ஏதாவது மருந்து கொடுத்தீர்களா?”

“இல்லை, ஐயா.”

தேவகியின் குரல் நடுங்கியது. ஆனால் அவள் கூறியவற்றில் வெளிப்படையான முரண்பாடு எதுவும் இல்லை.

இறுதியாக வந்தார் சந்திரசேகரன்.

ஐம்பத்தைந்து வயது. நரைத்த முடி. அளவாகப் பேசும் பழக்கம். முகத்தில் பதற்றம் தெரியவில்லை.

“சத்தியமூர்த்தி ஐயா என்னை நம்பினார்,” என்றார் அவர். “அவருடைய கணக்குகளை நான் இருபத்தைந்து வருடங்களாகப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”

“நாற்பத்தெட்டு இலட்சம் ரூபாய் தொடர்பான கணக்கைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று மதுரன் கேட்டான்.

சந்திரசேகரனின் முகத்தில் ஒரு நொடி மாற்றம் தோன்றியது.

அடுத்த கணமே மறைந்துவிட்டது.

“எந்தக் கணக்கு?”

“கடைசிப் பக்கத்தில் இருந்த கணக்கு.”

“நான் அந்தப் புத்தகத்தைப் பார்த்ததே இல்லை.”

மதுரன் எதுவும் சொல்லவில்லை.

ஆனால் சந்திரசேகரனின் வலது கையில் இருந்த மெல்லிய சிவப்பு மைத் தழும்பை அவன் கவனித்திருந்தான்.

அத்தியாயம் 5: ஒரு பொய், இரண்டு சந்தேகங்கள்

மதியம் மூன்று மணியளவில் அனைவரும் மீண்டும் வரவேற்பறையில் கூடியிருந்தார்கள்.

வசந்தன் ஆய்வகத்திலிருந்து வந்த முதற்கட்டத் தகவல்களை மதுரனிடம் தெரிவித்தார்.

“இன்னும் முழுமையான இரசாயனப் பரிசோதனை முடிவுகள் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் இறந்தவரின் விரல்களில் இருந்த மைத் தழும்புகளுக்கும் மேசையில் இருந்த சிவப்பு மைக்கும் ஒற்றுமை இருக்கிறதா என்று ஆராய்கிறோம். அது மட்டும் கொலைக்கான ஆதாரம் ஆகாது. அவர் கணக்குப் புத்தகத்தைத் தொட்டிருக்கலாம்.”

“கதவின் தாழ்ப்பாள்?” என்று மதுரன் கேட்டான்.

“தெளிவான கைரேகைகள் கிடைக்கவில்லை. ஒப்பீட்டுப் பரிசோதனை நடக்கிறது.”

மதுரன் நாற்காலியில் சாய்ந்தான்.

“கதவு உள்ளிருந்து பூட்டப்பட்டிருந்தது. ஜன்னல்கள் மூடப்பட்டிருந்தன. உடலில் வெளிப்படையான காயமில்லை. மரணத்துக்கான காரணமும் இன்னும் உறுதியாகவில்லை.”

“தற்கொலைக்கான சாத்தியத்தையும் நிராகரிக்க முடியாது,” என்றார் குணரத்தினம்.

“முடியாது. ஆனால் தற்கொலை என்று முடிவெடுப்பதற்கும் ஆதாரம் வேண்டும்.”

அப்போது நிவேதன் அறைக்குள் வந்தான்.

அவன் முகத்தில் வழக்கமான குறும்புப் புன்னகை இல்லை.

“பாஸ், அந்தக் கணக்காளர் சொன்னதில் ஏதோ இடிக்குது.”

“என்ன?”

“சந்திரசேகரன் ஐயா சொன்னார் அல்லவா, அந்தக் கணக்குப் புத்தகத்தைப் பார்த்ததே இல்லையென்று. ஆனால் அவர் வெளியேறும்போது மாலினியிடம் அந்தப் புத்தகத்தின் கடைசிப் பக்கத்தில் என்ன இருந்தது என்று கேட்டார்.”

மதுரன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான்.

“நீ கேட்டாயா?”

“நேராகக் கேட்கவில்லை, பாஸ். நான் மாலினியிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் அங்கே வந்து, ‘அந்தப் பழைய கணக்குப் புத்தகத்தைப் பொலிஸார் எடுத்துக்கொண்டார்களா?’ என்று கேட்டார். அதற்குப் பிறகு, ‘கடைசிப் பக்கத்திலிருந்த தொகையைப் பார்த்தார்களா?’ என்றும் கேட்டார்.”

“அப்படியானால் புத்தகத்தைப் பார்த்ததே இல்லை என்று சொன்னது பொய்.”

“அதுதான் பாஸ். ஆனால் இன்னொரு விஷயமும் இருக்கிறது.”

நிவேதன் சற்றுத் தயங்கினான்.

“சொல்.”

“சந்திரசேகரன் ஐயா என்னிடம் பேசும்போது, சத்தியமூர்த்தி ஐயா இறந்த நேரத்தைப் பற்றி ஏதோ சொன்னார். ‘பதினொரு மணிக்கு எல்லாம் முடிந்துவிட்டது’ என்று. ஆனால் அந்த நேரத்தைப் பற்றி நாங்கள் யாரும் அவரிடம் சொல்லவில்லை.”

அறையில் அமைதி நிலவியது.

குணரத்தினம் உடனே கேட்டார்:

“அவர் சரியாக என்ன சொன்னார்?”

“‘அந்த நேரத்தில் ஐயா உயிரோடு இருந்திருக்க முடியாது’ என்றார். நான் அவரிடம், ‘ஐயா, நீங்கள் எப்படி அந்த நேரத்தைச் சொல்கிறீர்கள்? இன்னும் மரண நேரமே உறுதியாகவில்லை’ என்று கேட்டேன். அவர் பேச்சை மாற்றிவிட்டார்.”

மதுரனின் கண்கள் சுருங்கின.

“நல்ல கவனிப்பு, நிவேதன்.”

“நன்றி, பாஸ். பெண்களிடம் பேசுவதால் கிடைக்கும் நன்மைகள் பல. சில நேரம் அவர்களிடம் பேச வந்த ஆண்களையும் கவனிக்க முடியும்!”

“இப்போது உன் நகைச்சுவையை நிறுத்திவிட்டு ஒரு வேலையைச் செய்.”

“சொல்லுங்க, பாஸ்.”

“சந்திரசேகரனின் கடந்த சில மாதங்களுக்கான பணப் பரிவர்த்தனைகளைப் பற்றிய தகவல்களைப் பொலிஸாரிடம் கேள். அதே நேரத்தில், அந்தக் கணக்குப் புத்தகத்தில் இருந்த தொகையைச் சரிபார்க்க வேண்டும்.”

நிவேதன் புறப்பட்டுச் சென்றான்.

மதுரன் மட்டும் மேசையின் மீது விரல்களை மெதுவாகத் தட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

ஒரு பொய் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருந்தது.

ஆனால் அந்தப் பொய்யே ஒரு கொலையை நிரூபிக்குமா?

இல்லை.

ஒரு குற்றவாளி பொய் சொல்லலாம். ஆனால் பொய் சொல்கிற ஒவ்வொருவரும் கொலைகாரர்கள் அல்ல.

அவனுக்குத் தேவை இன்னும் உறுதியான ஆதாரம்.

அத்தியாயம் 6: நள்ளிரவில் ஒலித்த மணி

அன்றிரவு மதுரன் மீண்டும் கலை நிலையத்துக்குச் சென்றான்.

இந்த முறை அவனுடன் நிவேதனும் வசந்தனும் இருந்தார்கள்.

வீட்டின் வரவேற்பறையில் ஒரு பெரிய பழைய சுவர் கடிகாரம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதன் கீழே வெண்கலத்தால் செய்யப்பட்ட சிறிய மேசை மணி ஒன்று இருந்தது.

“இந்த மணியை யார் பயன்படுத்துவார்கள்?” என்று மதுரன் கேட்டான்.

“சத்தியமூர்த்தி ஐயாதான்,” என்றார் தேவகி. “அவருக்கு யாரையாவது அழைக்க வேண்டுமென்றால் இதை அடிப்பார்.”

“இது எப்போதும் இங்கேதான் இருக்குமா?”

“ஆம். ஆனால் சில சமயம் ஐயா அதை நூலகத்துக்குக் கொண்டுபோவார்.”

மதுரன் மணியைத் தொட்டுப் பார்க்காமல் கவனித்தான்.

“இறந்த இரவில் அவர் மணியை நூலகத்துக்குக் கொண்டுபோனாரா?”

“அதைக் கவனிக்கவில்லை, ஐயா.”

“அன்றிரவு நூலகத்திலிருந்து மணி சத்தம் கேட்டதா?”

தேவகி சிறிது நேரம் யோசித்தாள்.

“ஆம். பதினொரு மணிக்குக் கொஞ்சம் முன்னால் மணி அடித்த மாதிரி ஒரு சத்தம் கேட்டது. நான் சமையலறையில் இருந்ததால் பெரிதாகக் கவனிக்கவில்லை.”

குணரத்தினம் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

“இதற்கு முன்னால் ஏன் இதைச் சொல்லவில்லை?”

“ஐயா இறந்துவிட்டார் என்று தெரிந்ததும் பயந்துபோனேன். அது உண்மையிலேயே மணி சத்தமா என்றும் எனக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை.”

மதுரன் சுவர் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

“அந்தச் சத்தம் யாரையாவது அழைப்பதற்காக இருந்திருக்குமா?”

“இருக்கலாம், ஐயா.”

அப்போது மாலினி வராந்தாவிலிருந்து உள்ளே வந்தாள்.

“அப்பா இரவு பத்து மணிக்குப் பிறகு நூலகத்துக்குள் சென்றார். அவர் என்னிடம், ‘இன்றிரவு ஒரு முக்கியமான கணக்கை முடிக்க வேண்டும்’ என்று சொன்னார்.”

“அவருக்கு ஏதாவது பயம் இருந்ததா?”

“இருந்திருக்கலாம். அவர் என்னிடம் ஒரு முறை, ‘சிலர் நம்பிக்கைக்குத் தகுதியானவர்கள் அல்ல’ என்று சொன்னார்.”

மதுரன் நூலகத்துக்குள் நுழைந்தான்.

அறை இப்போது பொலிஸாரால் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தது. உடைக்கப்பட்ட கதவின் ஒரு பகுதி தற்காலிகமாகப் பொருத்தப்பட்டிருந்தது.

அவன் தாழ்ப்பாளை ஆராய்ந்தான். பின்னர் கதவின் கீழ்ப்பகுதியையும், ஜன்னல்களையும், மேசையையும் மீண்டும் பார்த்தான்.

“வசந்தன், இந்த அறையில் ஒருவர் இறந்துவிட்டார். கதவு உள்ளிருந்து பூட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனால் யாரோ இந்த அறைக்குள் நுழைந்து வெளியேறியிருக்க வேண்டும் என்ற சாத்தியத்தை நாங்கள் இன்னும் நிராகரிக்கவில்லை.”

“அப்படியானால் கதவை உடைத்ததற்கு முன்பே யாராவது உள்ளே நுழைந்திருக்க வேண்டும். அல்லது பூட்டப்பட்ட அறை என்ற தோற்றத்தை உருவாக்கியிருக்க வேண்டும்,” என்றார் வசந்தன்.

“சரியாகச் சொன்னாய்.”

நிவேதன் கதவின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

“பாஸ், ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா?”

“கேள்.”

“ஒருவர் இறப்பதற்கு முன்பு மணி அடித்திருந்தால், அது உதவி கேட்பதற்காக இருக்கலாம். அல்லது யாரையாவது அறைக்குள் அழைப்பதற்காக இருக்கலாம். ஆனால் இங்கே யாரும் உள்ளே வந்ததாகச் சாட்சி இல்லை.”

மதுரன் அவனைப் பார்த்தான்.

“நல்ல கேள்வி.”

“அப்படியானால் மணி சத்தம் எதற்காக?”

“அதைத்தான் நாம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.”

அந்த நேரத்தில் வீட்டின் பின்புறத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டது.

டக்!

மூவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

அது ஒரு கதவு மூடப்படும் சத்தம்.

குணரத்தினம் உடனே வெளியே ஓடினார். மதுரனும் நிவேதனும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

ஆனால் அங்கே யாரும் இல்லை.

முற்றத்தின் கடைசியில் இருந்த பழைய கிணற்றின் அருகே ஒரு மங்கலான நிழல் நகர்ந்ததுபோல் தோன்றியது.

“யாரது?” என்று குணரத்தினம் குரல் கொடுத்தார்.

பதில் இல்லை.

மதுரன் கிணற்றருகே சென்று தரையைப் பார்த்தான். ஈரமான மண்ணில் காலடித் தடங்கள் இருந்தன. ஆனால் மழைத்தூறல் அவற்றின் விளிம்புகளை அழித்துக்கொண்டிருந்தது.

அவன் ஒரு தடயத்தை மட்டும் கவனமாகப் பார்த்தான்.

பின்னர் மெதுவாகத் திரும்பினான்.

“நிவேதன்…”

“என்ன, பாஸ்?”

“நாம் தேடுகிற பதில் இந்த வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கிறது.”

“அப்படியென்றால் கொலைகாரனும் இந்த வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கிறாரா?”

மதுரன் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

அவன் நூலகத்தின் உடைந்த கதவை மீண்டும் பார்த்தான்.

அந்த அறை எப்படிப் பூட்டப்பட்டது என்பதைப் புரிந்துகொண்டால், மரணம் தற்கொலையா கொலையா என்பதற்கும் விடை கிடைக்கலாம்.

ஆனால் அதற்கு முன் அவன் மூன்று கேள்விகளுக்குப் பதில் தேட வேண்டியிருந்தது.

ஒன்று — இறந்தவரின் உடலில் என்ன இருந்தது?

இரண்டு — நள்ளிரவில் ஒலித்த மணி உண்மையில் எதைக் குறித்தது?

மூன்று — சத்தியமூர்த்தி இறந்த நேரத்தை மற்றவர்களைவிட முன்னதாக அறிந்திருந்தவர் யார்?

மதுரன் தனது கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

இரவு பன்னிரண்டு மணி.

அந்த நேரத்தில், கலை நிலையத்தின் பழைய சுவர் கடிகாரம் ஒருமுறை ஒலித்தது.

டங்!

அனைவரும் உறைந்து நின்றார்கள்.

அதன் ஒலி அடங்கியதும், நூலகத்தின் உள்ளிருந்து இன்னொரு சிறிய சத்தம் கேட்டது.

டிங்!

நிவேதன் மெதுவாக மதுரனின் தோளில் கையை வைத்தான்.

“பாஸ்… அந்த மணி மறுபடியும் ஒலித்திருக்கே!”

மதுரன் கதவை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் முகத்தில் பயமில்லை. மாறாக, நீண்ட நேரமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பதில் இப்போது அவனுக்கு மிக அருகில் இருப்பதை உணர்ந்தவனின் அமைதி இருந்தது.

“நிவேதன்,” என்றான் அவன்.

“சொல்லுங்க, பாஸ்.”

“நாளைக் காலை எல்லோரையும் மீண்டும் விசாரிக்க வேண்டும்.”

“கொலைகாரனைக் கண்டுபிடிச்சிட்டீங்களா?”

மதுரன் கதவின் அருகே நின்று திரும்பிப் பார்த்தான்.

“இல்லை. ஆனால் அவன் செய்த தவறு என்னவென்று தெரிந்துவிட்டது.”

அத்தியாயம் 7: அடுத்த இதழில் மர்மம் அவிழுமா?

கலை நிலையத்தின் நூலகம் உண்மையிலேயே உள்ளிருந்து பூட்டப்பட்டிருந்ததா?

நள்ளிரவில் ஒலித்த மணி யாருடைய மரணத்தை அறிவித்தது?

நாற்பத்தெட்டு இலட்சம் ரூபாய்க்கும் சண்முகநாதனின் மரணத்துக்கும் என்ன தொடர்பு?

சந்திரசேகரனின் பொய்தான் அவரைச் சந்தேகத்துக்குரியவராக்குகிறதா? அல்லது நிவேதன் கவனித்த அந்தச் சிறிய முரண்பாட்டுக்குப் பின்னால் இன்னொரு உண்மை மறைந்திருக்கிறதா?

மதுரன் கண்டுபிடித்துவிட்டதாகச் சொன்ன அந்தத் தவறு என்ன?

வாசகர்களே, இப்போது உங்கள் முறை!

1. சத்தியமூர்த்தி தற்கொலை செய்துகொண்டாரா, அல்லது திட்டமிட்டுக் கொல்லப்பட்டாரா?

2. அறை உள்ளிருந்து பூட்டப்பட்டிருந்தபோது கொலைகாரன் எப்படித் தப்பித்திருக்க முடியும்?

3. நள்ளிரவில் ஒலித்த மணி ஒரு முக்கியமான தடயமா, அல்லது யாரோ உருவாக்கிய ஏமாற்று நாடகமா?

4. குற்றவாளி யார்? அவருடைய நோக்கம் என்ன?

உங்கள் முடிவையும் அதற்கான ஆதாரங்களையும் யோசித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

மதுரன்–நிவேதன் துப்பறியும் தொடரின் அடுத்த இதழில், “நள்ளிரவில் ஒலித்த மணி” மர்மத்தின் முடிச்சு அவிழும்!

[இக் கதையில் வரும் சம்பவங்கள், பெயர்கள், இடங்கள் யாவும் கதாசிரியர் கேசவனின் கற்பனையே. எவரையுமோ, எந்த இடத்தையுமோ, எந்தச் சம்பவத்தையுமோ குறிப்பிடவில்லை.]

முன்னைய கதை துண்டுத் துணி தந்த மர்மம் — விடை.

மறுநாள் காலை M&N Detective Bureau அலுவலகத்தில் நிவேதன் அவசரமாக நுழைந்தான்.

“Boss! நேற்றிரவு முழுவதும் தூங்கவில்லை. இப்போதாவது கொலையாளி யாரென்று சொல்லப் போகிறீர்களா?”

மதுரன் கோப்பை மூடினார்.

“நிவேதன், கொலையாளி மாலதி அல்ல.”

“அப்படியானால் அந்தத் துணி?”

“அவளைச் சிக்கவைக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட தடயம்.”

“அதை யார் செய்தது?”

மதுரன் ஒரு பெயரைச் சொன்னார்.

“சண்முகம்!”

நிவேதன் அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தான்.

“ஆனால் ஏன், Boss?”

“கமலாதேவியிடம் கையெழுத்து வாங்க வேண்டிய ஓர் ஆவணம் இருப்பதாக அவன் சொன்னான். அந்த ஆவணத்தின் பின்னால் என்ன ரகசியம் இருந்தது என்பதை நாம் இன்னும் அறியவில்லை. ஆனால் அவன் வீட்டுக்குள் சென்றதும் சமையலறைக்குப் போனதாகக் கூறியது, அவன் வந்த நோக்கத்தைப் பற்றிய சந்தேகத்தை எழுப்பியது.”

“அப்படியானால் துணியை அவன்தான் மாலதியின் வீட்டுக்குப் பின்னால் புதைத்தானா?”

“அது என் சந்தேகம் மட்டுமே. அதை நிரூபிக்க அவன் சென்ற பாதை, அவனுடைய ஆடைகளில் உள்ள தடயங்கள், துணியில் உள்ள மண் ஆகியவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.”

அந்த நேரத்தில் பெரேரா உள்ளே வந்தார்.

“மதுரன் ஐயா, சண்முகத்திடம் விசாரணை நடத்தியபோது ஒரு முக்கியமான விஷயம் தெரியவந்திருக்கிறது. அவர் கூறிய ஆவணத்தைப் பற்றிய தகவல்கள் முரண்படுகின்றன. மேலும், சம்பவ நேரத்தில் அவர் எங்கே இருந்தார் என்பதற்கும் சாட்சிகள் அளித்த தகவல்களுக்கும் பொருத்தமில்லை.”

மதுரன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார்.

“அவரை மீண்டும் அழைத்து வாருங்கள். இந்த முறை கேள்விகள் மட்டும் கேட்கப் போவதில்லை. ஆதாரங்களையும் அவர் முன்னால் வைக்கப் போகிறோம்.”

நிவேதன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“Boss, அப்படியானால் துணிதான் வழக்கைத் தீர்த்ததா?”

“இல்லை, நிவேதன். துணி ஒரு தடயத்தைத் தந்தது. அந்தத் தடயத்துடன் மற்ற ஆதாரங்களையும் இணைத்ததுதான் உண்மையை வெளிப்படுத்தும்.”

ஒரு முக்கியமான குறிப்பு: மேலே உள்ள முடிவு ஒரு சாத்தியமான கற்பனைத் தொடர்ச்சி மட்டுமே. சண்முகம்தான் கொலையாளி என்பதை உறுதிப்படுத்தும் தடயங்கள் மூலக் கதையில் இன்னும் இல்லை. வாசகர்களுக்கு நியாயமான, திருப்திகரமான முடிவைக் கொடுக்க, ஆவணத்தின் பின்னணி, கொலைக்கான நோக்கம், சண்முகத்தைத் தொடர்புபடுத்தும் தடயவியல் ஆதாரம் ஆகியவை கிடைத்தால் மட்டுமே சண்முகம் கொலையாளி என்று உறுதியாகக் கூறலாம்.